Obsługiwane powiaty

Centrum rzeczoznawstwa i likwidacji szkód "Holms Pomoc Ubezpieczeniowa" powstało 01.11.2005 roku. Właścicielem firmy jest Marek Korzeniewski [Doświadczenie zawodowe przed otworzeniem działalności gospodarczej: Zasadnicza Szkoła samochodowa; Technikum Samochodowe; ART Wydział Mechaniczny; Warsztaty Samochodowe - Kosztorysant (2 lata); TUiR Warta S.A. - Rzeczoznawca Komunikacyjny (2 lata); STU Ergo Hestia S.A. - Rzeczoznawca Komunikacyjny i Majątkowy (10 lat)].

Nasze doświadczenie zawodowe:

- Szeroka wiedza z systemów wyliczeniowych M21, Audatex, Audapad, Audapad Plus, Info-Ekspert, Eurotax, Cennik Rzemiślniczy, Audashare itd. - zaliczono dziesiątki szkoleń oraz wykonano dziesiątki tysięcy kalkulacji.
- Przez kilkanaście lat z rzędu wykonywano pełną likwidację szkód dla TUiR Warta S.A. oraz STU Ergo Hestia S.A. począwszy od przyjmowania pełnej dokumentacji zgłoszeniowej, poprzez wykonywanie oględzin ze sporządzaniem pełnych ekspertyz technicznych oraz wykonywaniem do nich kosztorysów a skończywszy na korespondencji z urzędami i sporządzaniem decyzji zgodnie z Ogólnymi Warunkami Ubezpieczeń lub zgodnie z Kodeksem Cywilnym - zlikwidowano kilkadziesiąt tysięcy szkód komunikacyjnych i majątkowych.
- Pełen przekrój oględzin szkodowych - nie ma znaczenia czy to będzie samochód osobowy, motocykl, ciągnik rolniczy, przyczepa, maszyna budowlana, zalanie czy pożar - wykonujemy oględziny szkód wszystkich gatunków.
- Dodatkowo sporządzamy konfrontacje pojazdów powypadkowych z ustaleniem zakresu odpowiedzialności, sporządzamy opinie dotyczących prawidłowości wykonanych napraw z wykorzystaniem elektronicznych mierników powłok lakierniczych oraz innych laserowych urządzeń diagnostycznych i pomiarowych.
- Cały czas staramy się pogłębiać wiedzę wymieniając się doświadczeniami z najlepszymi rzeczoznawcami w Polsce. Naszym celem jest solidność, dokładność oraz profesjonalizm - firmy współpracujące kwalifikują nas bardzo wysoko względem jakości wykonywanych usług.

Zakres terytorialny:

WARMIŃSKO-MAZURSKIE:
Olsztyński - Olsztyn, Dywity, Dobre Miasto, Świątki, Jonkowo, Gietrzwałd, Olsztynek, Stawiguda, Purda, Barczewo, Jeziorany, Kolno, Biskupiec.
Lidzbarski - Lidzbark Warmiński, Orneta, Lubomino, Kiwity.
Bartoszycki - Bartoszyce, Górowo Iławeckie, Sępopol, Bisztynek.
Kętrzyński - Kętrzyn, Barciany, Korsze, Reszel, Srokowo.
Mrągowski - Mrągowo, Sorkwity, Piecki, Mikołajki.
Ostródzki - Ostróda, Grunwald, Dąbrówno, Miłomłyn, Łukta, Morąg, Miłakowo, Małdyty.
Nidzicki - Nidzica, Kozłowo, Janowiec Kościelny, Janowo.
Działdowski - Działdowo, Iłowo-Osada, Płośnica, Lidzbark, Rybno.
Braniewski - Braniewo, Frombork, Płoskinia, Wilczęta, Pieniężno, Lelkowo.
Elbląski - Elbląg, Tolkmicko, Milejewo, Gronowo Elbląskie, Markusy, Rychliki, Pasłęk, Młynary, Godkowo.
Iławski - Iława, Susz, Kisielice, Zalewo, Lubawa.
Nowomiejski - Nowe Miasto Lubawskie, Biskupiec, Kurzętnik, Grodziczno.
Szczycieński - Szczytno, Pasym, Jedwabno, Wielbark, Rozogi, Świętajno, Dźwierzuty.
Pilski - Pisz, Ruciane-Nida, Biała Piska, Orzysz.
Giżycki - Giżycko, Ryn, Miłki, Wydminy, Kruklanki.
Węgorzewski - Węgorzewo, Budry, Pozezdrze.
Gołdapski - Gołdap, Banie Mazurskie, Dubeninki.
Olecki - Olecko, Świętajno, Kowale Oleckie, Wieliczki.
Ełcki - Ełk, Stare Juchy, Kalinowo, Prostki.

MAZOWIECKIE:
Mławski - Mława, Lipowiec Kościelny, Wiśniewo, Szreńsk, Radzanów, Strzegowo, Stupsk, Szydłowo, Wieczfnia Kościelna, Dzierzgowo.
Przasnyski - Przasnysz, Chorzele, Krzynowłoga Mała, Czernice Borowe, Jednorożec, Krasne.
Ciechanowski - Ciechanów, Regimin, Grudusk, Glinojeck, Ojrzeń, Sońsk, Gołymin-Ośrodek, Opinogóra Górna.
Ostrołęcki - Ostrołęka, Myszyniec, Czarnia, Łyse, Baranowo, Kadzidło, Lelis, Olszewo-Borki, Rzekuń, Troszyn, Goworowo, Czerwin.





Rzeczoznawca Komunikacyjny - Lelis



Powiat Olsztyński - powiat w Polsce (woj. warmińsko-mazurskie), wytworzony w 1999 w związku z przebudową administracyjną. Rezydencją powiatu jest Olsztyn. W skład powiatu wstępują: gminy miejsko-wiejskie: Barczewo, Dobre Miasto, Biskupiec, Olsztynek, Jeziorany; gminy wiejskie: Gietrzwałd, Dywity, Jonkowo, Purda, Kolno, Stawiguda, Świątki. Na obszarze powiatu leżą miasta: Biskupiec, Barczewo, Jeziorany, Dobre Miasto, Olsztynek.
Powiat Lidzbarski - powiat w Polsce (województwo warm.-mazur.), wykonany w 1999 r. w związku z odnową administracyjną. Jego stolicą jest miasto Lidzbark Warmiński. W skład powiatu wchodzą: gminy miejskie: Lidzbark Warmiński; gminy miejsko-wiejskie: Orneta; gminy wiejskie: Lidzbark Warmiński, Kiwity, Lubomino; miasta: Lidzbark Warmiński, Orneta.
Powiat Bartoszycki - powiat w Polsce (województwo warm-mazur), wykonany w 1999 r. w związku z reorganizacją administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Bartoszyce. Powiat od strony północnej graniczy z obwodem kaliningradzkim, od wschodu z powiatem kętrzyńskim, od południa z powiatem olsztyńskim i lidzbarskim, a od zachodu z powiatem braniewskim. Na terenie powiatu znajduje się międzynarodowe przejście graniczne z Rosją w Bezledach. W skład powiatu wstępują: gminy miejskie: Bartoszyce, Górowo Iławeckie; gminy miejsko-wiejskie: Bisztynek, Sępopol; gminy wiejskie: Bartoszyce, Górowo Iławeckie; miasta: Górowo Iławeckie, Bartoszyce, Bisztynek, Sępopol.
Powiat Kętrzyński - powiat w Polsce (woj. warmińsko-mazurskie), wytworzony w 1999 w związku z przebudową administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Kętrzyn. Powiat od północy graniczy z Obwodem Kaliningradzkim Federacji Rosyjskiej. Powierzchnia powiatu zajmuje obszar 1212,97 km2, a teren ten zamieszkuje 67.202 osób. W skład powiatu wchodzą: gminy miejskie: Kętrzyn; gminy miejsko-wiejskie: Korsze, Reszel; gminy wiejskie: Kętrzyn, Barciany, Srokowo; miasta: Korsze, Kętrzyn, Reszel.
Powiat Mrągowski - powiat w Polsce (województwo warm-mazur), wykreowany w 1999 w związku z przebudową administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Mrągowo. W skład powiatu wstępują: gminy miejskie: Mrągowo; gminy miejsko-wiejskie: Mikołajki; gminy wiejskie: Piecki, Mrągowo, Sorkwity; miasta: Mrągowo, Mikołajki.
Powiat Nidzicki - powiat w Polsce (województwo warmińsko-mazurskie), wytworzony w 1999 w związku z reorganizacją administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Nidzica. W skład powiatu wchodzą: gminy miejsko-wiejskie: Nidzica; gminy wiejskie: Janowo, Janowiec Kościelny, Kozłowo; miasta: Nidzica.
Powiat Działdowski - powiat w Polsce (woj. warmińsko-mazurskie), wykreowany w 1999 w związku z reorganizacją administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Działdowo. Powiat jest najbardziej wysuniętym powiatem na południe w województwie warmińsko-mazurskim. Należy do Związku Powiatów Polskich. W skład powiatu wchodzą: Gminy miejskie: Działdowo; Gminy miejsko-wiejskie: Lidzbark; Gminy wiejskie: Iłowo-Osada, Działdowo, Płośnica, Rybno; Miasta: Działdowo, Lidzbark.
Powiat Braniewski - powiat w Polsce (województwo warm.-mazur.), uformowany w 1999 w związku z rekonstrukcją administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Braniewo. W skład powiatu wchodzą: gminy miejskie: Braniewo; gminy miejsko-wiejskie: Frombork, Pieniężno; gminy wiejskie: Lelkowo, Braniewo, Płoskinia, Wilczęta; miasta: Frombork, Braniewo, Pieniężno.
Powiat Elbląski - powiat w Polsce (województwo warmińsko-mazurskie), sformowany w 1999 r. w związku z odnową administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Elbląg. W skład powiatu wchodzą: gminy miejsko-wiejskie: Pasłęk, Młynary, Tolkmicko; gminy wiejskie: Godkowo, Elbląg, Markusy, Gronowo Elbląskie, Milejewo, Rychliki; miasta: Pasłęk, Młynary, Tolkmicko.
Powiat Iławski - powiat w Polsce (woj. warm.-mazur.), stworzony w 1999 w związku z reorganizacją administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Iława. W skład powiatu wchodzą: gminy miejskie: Iława, Lubawa; gminy miejsko-wiejskie: Susz, Kisielice, Zalewo; gminy wiejskie: Iława, Lubawa; miasta: Lubawa, Iława, Susz, Kisielice, Zalewo.
Powiat Nowomiejski - powiat w Polsce (województwo warm.-mazur.), wykreowany w latach 1948 - 1975 (jako następca powiatu lubawskiego, a ponownie ukształtowany w r. 1999 w związku z reorganizacją administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Nowe Miasto Lubawskie. Powiat nowomiejski leży w południowo-zachodniej części województwo warm-mazurgo i składa się z: gminy miejskiej: Nowe Miasto Lubawskie; gmin wiejskich: Grodziczno, Biskupiec, Kurzętnik, Nowe Miasto Lubawskie; miasta: Nowe Miasto Lubawskie.
Powiat Szczycieński - powiat w Polsce (woj. warm-mazur), ukonstytuowany w 1999 w związku z reorganizacją administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Szczytno. W skład powiatu wchodzą: gminy miejskie: Szczytno; gminy miejsko-wiejskie: Pasym; gminy wiejskie: Jedwabno, Dźwierzuty, Szczytno, Rozogi, Świętajno, Wielbark; miasta: Szczytno, Pasym.
Powiat Piski - powiat w Polsce (woj. warm.-mazur.), utworzony w 1999 w związku z reorganizacją administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Pisz. W skład powiatu wchodzą: gminy miejsko-wiejskie: Orzysz, Biała Piska, Pisz, Ruciane-Nida; miasta: Orzysz, Pisz, Biała Piska, Ruciane-Nida.
Powiat Giżycki - powiat w Polsce (województwo warm.-mazur.), stworzony w 1999 w związku z reorganizacją administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Giżycko. W skład powiatu wstępują: gminy miejskie: Giżycko; gminy miejsko-wiejskie: Ryn; gminy wiejskie: Kruklanki, Giżycko, Miłki, Wydminy; miasta: Giżycko, Ryn.
Powiat Węgorzewski - powiat w Polsce (województwo warmińsko-mazurskie), utworzony w 2002 z części powiatu giżyckiego. Siedzibą powiatu jest miasto Węgorzewo. W skład powiatu wstępują: gmina miejsko-wiejska: Węgorzewo; gminy wiejskie: Budry, Pozezdrze; miasto: Węgorzewo.
Powiat Gołdapski - powiat w Polsce (woj. warm.-mazur.), wykonany w 2002 w wyniku podziału powiatu olecko-gołdapskiego. Siedzibą powiatu jest miasto Gołdap. Powiat od strony północnej graniczy z obwodem kaliningradzkim, od wschodu z województwem podlaskim, od południa z powiatem oleckim i giżyckim, a od zachodu z powiatem węgorzewskim. Do końca 2001 teren obecnego powiatu był podzielony pomiędzy powiaty: olecko-gołdapski (gminy: Gołdap i Dubeninki) oraz powiat giżycki (gmina Banie Mazurskie). W skład powiatu wchodzą: gminy miejsko-wiejskie: Gołdap; gminy wiejskie: Banie Mazurskie, Dubeninki; miasta: Gołdap.
Powiat Olecki - powiat w Polsce (województwo warm-mazur), wykreowany w 2002 r. przez podział powiatu olecko-gołdapskiego. Rezydencją powiatu jest miasto Olecko. W skład powiatu wchodzą: gminy miejsko-wiejskie: Olecko; gminy wiejskie: Świętajno, Kowale Oleckie, Wieliczki; miasta: Olecko.
Powiat Ełcki - powiat w Polsce (województwo warmińsko-mazurskie), wytworzony w 1999 w związku z reorganizacją administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Ełk. W skład powiatu wchodzą: gminy miejskie: Ełk; gminy wiejskie: Kalinowo, Ełk, Prostki, Stare Juchy; miasta: Ełk.
Powiat Mławski - powiat w Polsce (w północnej części województwo mazowieckiego), stworzony w 1999 r. w związku z rekonstrukcją administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Mława. W skład powiatu wchodzą: gminy miejskie: Mława; gminy wiejskie: Lipowiec Kościelny, Dzierzgowo, Strzegowo, Radzanów, Szreńsk, Stupsk, Wieczfnia Kościelna, Szydłowo, Wiśniewo; miasta: Mława.
Powiat Przasnyski - powiat w Polsce, w północnej części woj. mazowieckiego, wykonany w 1999 r. w związku z rekonstrukcją administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Przasnysz. W skład powiatu wchodzą: gminy miejskie: Przasnysz; gminy miejsko-wiejskie: Chorzele; gminy wiejskie: Jednorożec, Czernice Borowe, Krzynowłoga Mała, Krasne, Przasnysz; miasta: Przasnysz, Chorzele.
Powiat Ciechanowski - powiat w Polsce (województwo mazowieckie), ukonstytuowany w 1999 r. w związku z przebudową administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Ciechanów. W skład powiatu wchodzą: gminy miejskie: Ciechanów; gminy miejsko-wiejskie: Glinojeck; gminy wiejskie: Gołymin-Ośrodek, Ciechanów, Ojrzeń, Grudusk, Regimin, Opinogóra Górna, Sońsk; miasta: Ciechanów, Glinojeck.
Powiat Ostrołęcki - powiat w Polsce (w północno-wschodniej części woj. mazowieckiego), wytworzony w 1999 r. w związku z przebudową administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Ostrołęka. Obejmuje w większości terytorium byłego woj. ostrołęckiego. W skład powiatu wchodzą: gminy miejsko-wiejskie: Myszyniec; gminy wiejskie: Czarnia (najmniejsza), Kadzidło (największa), Baranowo, Goworowo, Czerwin, Łyse, Lelis, Rzekuń, Olszewo-Borki, Troszyn; miasta: Myszyniec.
Powiat Ostródzki - powiat w Polsce (województwo warm.-mazur.), wykonany w 1999 w związku z przebudową administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Ostróda.


Pomniejszenie ceny części potrzebnych do renowacji wehikułu (tzw. potrącenie amortyzacyjne lub merkantylny ubytek wartości) w przypadku likwidacji szkody w ramach obowiązkowego ubezpieczenia OC właściciela samochodu mechanicznego Rzecznik Ubezpieczonych od dłuższego czasu zajmuje się dylematem dokonywania przez zakłady ubezpieczeń potrąceń amortyzacyjnych (zwanych też czasami urealnieniem na części lub <a href="http://www.rzeczoznawca-blog.olsztyn.pl/">merkantylny</a>m ubytkiem wartości) części zamiennych przy szacowaniu kwoty należnego zadośćuczynienia dochodzonego przez osobę pokrzywdzoną w ramach umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy aut mechanicznych. W praktyce oznacza to, iż w ocenie zakładu ubezpieczeń stosowanie nowych części do naprawy samochodu w sytuacji, kiedy pojazd nie jest wehikułem dopiero co nabytym (nowym) doprowadzi bezpodstawne zarobienie się pokrzywdzonego, bo naruszone elementy samochodu były już częściowo zużyte. Urealnienie ceny części zamiennych stosuje się w powiązaniu z okresem eksploatacji auta, albowiem w ocenie zakładów ubezpieczeń jawne jest, że także sam pojazd jak i zamontowane w nim części tracą z upływem okresu na wartości, a więc z tych względów, biorąc pod uwagę wiek i markę wehikułu przy rachowaniu ceny części na potrzeby zadośćuczynienia, stanowi konieczność wdrożenia wskaźników urealniających ich wartość. W argumentacji poruszanej przez zakłady ubezpieczeń osobom poszkodowanym można odnaleźć uzasadnienia wskazujące, iż istotą stosowania w ocenach wysokości szkód komunikacyjnych likwidowanych w ramach OC sprawcy wypadku / kolizji drogowej współczynników urealniających ceny części, nie jest uniknięcie wzbogacenia poszkodowanego poprzez użycie do renowacji części kupionych po cenach najwyższych, tudzież zasadniczą kwestią jest stosowanie optymalnego, ekonomicznego sposobu przywrócenia samochodu do stanu sprzed straty. Ponadto, można spotkać argument dotyczący konieczności badania obecnych rynkowych realiów ekonomicznych, podkreślający przy tym, iż ustalenie kosztów renowacji kilkuletniego pojazdu na maksymalnym poziomie cenowym, stosowanym przez autoryzowane stacje obsługi auta, wykracza poza normalne następstwo straty określone w art. 361 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny . W konsekwencji wyliczone ceny części potrzebnych do naprawy wehikułu, a wobec tego i należna kwota zadośćuczynienia zostaje zmniejszona o wskazany odsetek ubytku ceny części wyliczony przez zakład ubezpieczeń według sobie tylko znanych współczynników. Z praktyki działań zakładów ubezpieczeń zaobserwowanej przez Rzecznika Ubezpieczonych w trakcie prowadzonych postępowań skargowych można wskazać, iż zazwyczaj stopień amortyzacji określany jest na poziomie 50 ewentualnie 60%. W odniesieniu do wieku auta poszkodowanego można zaobserwować różne praktyki, tzn. amortyzacje dokonywane są w pojazdach kilkuletnich, kilkunastoletnich, jak również występują sytuacje dokonywania potrąceń odszkodowania w pojazdach rocznych czy też dwuletnich. Obserwacja rynku wskazuje, że zakłady ubezpieczeń dokonują potrąceń także wtedy kiedy szkoda rozliczana jest w formie kosztorysu, czyli właściciel naruszonego pojazdu otrzymuje od zakładu ubezpieczeń świadczenie pieniężne na podstawie dokumentu finansowego wyliczającego przewidywane koszty związane z wykonaniem naprawy uszkodzonego wehikułu, jak również wówczas kiedy poszkodowany lub upoważniony zakład naprawczy przedstawi fakturę za naprawę pojazdu. W tym pierwszym wypadku dokonywane przez zakłady ubezpieczeń pomniejszenia z tytułu amortyzacji uzewnętrznione są informacją na kosztorysie wyliczającym przewidywane koszty renowacji, iż ceny części które mają zostać użyte do renowacji zostały pomniejszone o procent potrącenia amortyzacyjnego (w większości wypadków w wysokości 50%). W drugiej sytuacji o fakcie, że zakład ubezpieczeń dokonał potrącenia kwoty zadośćuczynienia o wysokość amortyzacji świadczą odręcznie naniesione poprawki na kopii faktury dokumentującej wykonaną naprawę auta oraz informacje uzyskane w zakładzie ubezpieczeń o dokonanej weryfikacji rachunków za naprawę pojazdu o współczynnik amortyzacji. W ocenie Rzecznika Ubezpieczonych w większości sytuacji takie działania zakładów ubezpieczeń, tzn. dokonywanie pomniejszenia kwoty zadośćuczynienia o współczynnik amortyzacji, zwany też czasami urealnieniem na części albo <a href="http://www.rzeczoznawca-olsztyn.pl/">merkantylny</a>m ubytkiem ceny jest nieuprawnione i nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących normach prawnych i rzecznictwie. Zgodnie z treścią art. 34 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, jeżeli są oni zobowiązani do zadośćuczynienia za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę. Wielkość zadośćuczynienia ubezpieczeniowego świadczonego z tytułu ubezpieczenia OC zakreślona jest więc granicami odpowiedzialności cywilnej posiadacza, (kierującego wehikułem). Do rozstrzygnięcia o odszkodowaniu ubezpieczeniowym przy ubezpieczaniu OC koniecznym jest sięgnięcie do ogólnych reguł kodeksu cywilnego odnoszących się do zakresu zadośćuczynienia oraz wyboru przez pokrzywdzonego sposobu naprawienia szkody. Stosownie do treści z art. 361 § 1 k.c., obowiązek naprawienia szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł i korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby szkody mu nie wyrządzono. Zasadą jest, że naprawienie szkody polega na przywróceniu stanu poprzedniego, chyba że poszkodowany wybrał świadczenie polegające na zapłacie odpowiedniej sumy pieniężnej ewentualnie za świadczeniem w pieniądzu przemawiają szczególne okoliczności. Analiza treści art. 361 k.c. umożliwia stwierdzenie, że świadczenie odszkodowawcze powinno uwzględniać, w wypadku uszkodzenia rzeczy, wszelkie celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego rzeczy. Nie ulega toteż wątpliwości, że w przypadku zaistnienia zdarzenia powodującego powstanie szkody, poszkodowani powinni otrzymać jej pełną kompensatę. Przywrócenie uszkodzonej rzeczy do stanu poprzedniego powinno obejmować doprowadzenie jej do stanu używalności i jakości w zakresie istniejącym przed wypadkiem. Zgodnie tudzież z treścią art. 363 § 1 k.c.: „naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Wprawdzie gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie pokrzywdzonego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu”. Z zasady wyrażonej w art. 363 §1 k.c., a ponadto z podstawowej normy art. 361 §2 k.c. wynika więc, że jeżeli do osiągnięcia celu jakim jest przywrócenie naruszonego pojazdu do stanu sprzed szkody konieczne jest użycie nowych części i innych materia3ów, to poniesione na nie wydatki wchodz1 w sk3ad kosztów naprawienia szkody, które osoba zobowi1zana do naprawienia szkody, b1dy te? zak3ad ubezpieczeń świadczący ochroną gwarancyjną obowiązany jest zwróciła poszkodowanemu. Postawiona teza, w ocenie Rzecznika Ubezpieczonych, znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie oraz stanowisku doktrynie, które zostało przedstawione w dalszej części artykułu. Należy również dodać, iż brak jest przepisu prawa materialnego na gruncie ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, który zezwalałby na dokonywanie potrąceń amortyzacyjnych, a co za tym idzie wyłączał lub ograniczał stosowanie art. 361 §2 k.c. Zmniejszenie zadośćuczynienia w świetle kodeksu cywilnego dopuszczalne jest jedynie w oparciu o art. 362 k.c. bądź art. 440 k.c. Pierwszy z nich wskazuje jako podstawę zmniejszenia obowiązku naprawienia szkody sytuację, gdy poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia straty. Przepis ten w sposób oczywisty nie może stanowić podstawy do dokonania potrąceń amortyzacyjnych przy restytucji naturalnej w zaistniałej sytuacji faktycznej. Według natomiast art. 440 k.c. ograniczenie obowiązku naprawienia szkody jest możliwe stosownie do okoliczności, jeżeli ze względu na stan majątkowy poszkodowanego lub postaci odpowiedzialnej za szkodę wymagają tego zasady współżycia społecznego. Również w przypadku tej instytucji trudno mówić, iż stanowi ona legitymację do dokonania potrąceń amortyzacyjnych. Wyraźnie albowiem z treści tego przepisu wynika, że ograniczenie wysokości obowiązku naprawienia straty implikowane jest jedynie przyczyną w postaci stanu majątkowego poszkodowanego lub osoby odpowiedzialnej za szkodę, nie a faktem konieczności urealnienia korzystania nowych części oryginalnych w celu przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu poprzedniego. Zakłady ubezpieczeń, uzasadniając swoje stanowisko wskazują, iż zastosowanie urealnienia na nowe części w wysokości np. 50% w pojeździe którego wiek wynosi np. 6 lat jest jak najbardziej zasadne, skoro zastosowanie nowych części spowoduje wzrost ceny samochodu i z tych względów należy miarkować wysokość kwoty należnego odszkodowania. Konsekwentnie stosując więc taką logikę rozumowania, w sytuacji kiedy wiek pojazdu poszkodowanego wynosiłby 9 lat, współczynnik amortyzacji powinien wynosić 75%, i w sytuacji kiedy pojazd użytkowany byłby przez 12 lat, amortyzacja na części powinna wynosić 100% (według zasady 6 letni pojazd – współczynnik amortyzacji w wysokości 50%; pojazd 12 letni – współczynnik amortyzacji w wysokości 100%), w związku z tym w takiej sytuacji poszkodowany nie powinien w ogóle otrzymać jakiejkolwiek kwoty odszkodowania, a być może powinien jeszcze zwrócić poniesione przez zakład ubezpieczeń koszty prowadzonego postępowania likwidacyjnego. Niemniej – w mojej ocenie – należy wskazać, że taka alogiczna konkluzja byłaby sprzeczna nie tylko z treścią art. 361 § 2 k.c., który odzwierciedla cywilistyczną zasadę pełnej kompensacji straty jak również nastawieniem doktryny i judykatury, zaprezentowanym poniżej. Warunkiem nieodzownym do przyjęcia takiego rozumowania byłaby również konieczność zmiany przepisów kodeksu cywilnego (np. poprzez zmianę treści art. 440 k.c.), które musiałyby na pierwszym miejscu wyeksponować interes sprawcy szkody a tym samym poprzez takie miarkowanie odszkodowania jak w przedstawionym wyżej przykładzie podważyć funkcję kompensacyjną odpowiedzialności cywilnej. Analiza orzecznictwa i tez zawartych w doktrynie prawa cywilnego uzasadnia konkluzję, że powszechne jest stanowisko oznaczające, że jeżeli dla osiągnięcia celu naprawienia szkody, którym jest przywrócenie naruszonego wehikułu do takiego stanu używalności jaki istniał przed wyrządzeniem straty, konieczne jest użycie nowych części (brak jest możliwości dokonania lakierowania, prostowania, naprawiania uszkodzonych części pojazdu), to poniesione na nie wydatki wchodzą w skład niezbędnych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów renowacji samochodu. Egzemplifikację powyższego stanowiska, potwierdzającego jednocześnie bezzasadność używania w każdej sytuacji potrąceń amortyzacyjnych, stanowią wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 października 1972 r. (sygn. akt II CR 425 / 72, opubl. OSNC 1973, nr 6, poz. 111); z dnia 5 listopada 1980 r. (sygn. akt III CRN 223 / 80, opubl. OSNC 1981, nr 10, poz. 186); z dnia 25 kwietnia 2002 r. (sygn. akt I CKN 1466 / 99, opubl. OSNC 2003, nr 5, poz. 64), czy też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2003 r. (sygn. akt V CKN 308 / 01, niepubl.). W szczególności SN w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 października 1972 r. wskazał, iż: „Z zasady, wyrażonej w art. 363 § 1 k.c., a ponadto z podstawowej normy art. 361 § 2 k.c. wynika również, że w wypadku uszkodzenia rzeczy w stopniu umożliwiającym przywrócenie jej do stanu poprzedniego osoba odpowiedzialna za szkodę obowiązana jest zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki, poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego rzeczy naruszonej. Do wydatków tych należy zaliczyć w zasadzie także koszt nowych części i innych materiałów, których użycie było niezbędne do naprawienia naruszonej rzeczy. Odmienny pogląd Sądu Wojewódzkiego prowadzi do niemożliwego do przyjęcia wniosku, że w sytuacji gdy uszkodzona została rzecz już częściowo używana, to ciężar jej przywrócenia do stanu poprzedniego spoczywa częściowo na pokrzywdzonym. Do takiego obciążenia pokrzywdzonego skutkami zawinionego działania sprawcy straty lub innej osoby odpowiedzialnej cywilnie za tę szkodę nie ma uzasadnionej podstawy prawnej. Przywrócenie dlatego że rzeczy uszkodzonej do stanu poprzedniego polega na doprowadzeniu jej do stanu używalności w takim zakresie, jaki istniał przed wyrządzeniem szkody. Jeżeli do osiągnięcia tego celu konieczne jest użycie nowych elementów i materiałów, to poniesione na to wydatki wstępują w skład kosztu naprawienia szkody przez przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego, a w konsekwencji wydatki te w ostatecznym wyniku obciążają osobę odpowiedzialną za szkodę”. Podobne tezy zawarł SN w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 listopada 1980 r: „(…) w razie uszkodzenia rzeczy w stopniu umożliwiającym przywrócenie jej do stanu poprzedniego osoba odpowiedzialna za szkodę obowiązana jest zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego rzeczy uszkodzonej. Do wydatków tych należy zaliczyć także koszt nowych części i innych materiałów, których użycie było niezbędne do naprawienia naruszonej rzeczy. Poszkodowany, chcąc przywrócić stan poprzedni naruszonego w wypadku auta, nie ma możliwości zakupu starych części czy też nie ma możliwości żądania, aby stacja obsługi wykonująca naprawę w miejsce uszkodzonych w czasie wypadku części auta wmontowała stare części już częściowo zużyte”. Jednocześnie Sąd Najwyższy w przedmiotowym wyroku wskazał, że możliwość użycia zasady (skompensowania uszczerbku doznanego przez poszkodowanego z uzyskaną przez niego korzyścią) czyli pomniejszenia kwoty zadośćuczynienia z uwagi na zwiększenie wartości rzeczy (samochodu) po naprawie można by uwzględnić tylko wówczas, gdyby chodziło o wykonanie napraw takich uszkodzeń, które istniały przed wypadkiem, bądź ulepszeń w stosunku do stanu przed wypadkiem. Poszkodowany byłby zatem zobowiązany do zwrotu nadwyżki wartości, jeżeli naprawa auta obejmowałaby uszkodzenia istniejące przed wyrządzeniem szkody albo polegałaby na dokonaniu ulepszeń w porównaniu do stanu poprzedniego. W wyroku z dnia 25 kwietnia 2002 r., choć stan faktyczny dotyczył wypłaty odszkodowania w ramach ubezpieczenia autocasco to warto jednakże wskazać na stanowisko i argumentację SN, które to analogicznie może znaleźć zastosowanie w wypadku likwidacji straty w ramach ubezpieczenia OC właścicieli pojazdów mechanicznych. Mianowicie SN podkreślił, że ubezpieczony nabywając części samochodowe – nie ma obowiązku poszukiwać sprzedawcy oferującego je najtaniej, a także, że wartość części zamiennych do samochodów zagranicznych należy ustalić według cen stosowanych w przedstawicielstwach marek tych pojazdów lub autoryzowanych stacjach obsługi. Podobne stanowisko przyjmuje doktryna prawa ubezpieczeniowego. Jak wskazywał A. Wąsiewicz – w sytuacji uszkodzenia części pojazdu, powinny być one zastąpione nowymi, jeżeli wskutek uszkodzenia nastąpiło obnżeenie ich ceny użytkowej, a ewentualna naprawa nie przywróci im w pełni tej wartości, a zasada zastąpienia części zniszczonych lub uszkodzonych częściami nowymi dotyczy również wypadku użycia do renowacji auta ulepszonych i zmodernizowanych części lub zespołów, których przed wypadkiem nie miał, jeżeli naprawienie pojazdu bez tych części jest niemożliwe. Podobnie wskazywał A. Szpunar, iż zgodnie z przyjętą teorią różnicy należy uwzględniać zmiany w wartości całego majątku, tym samym w razie utraty własności poszkodowany może domagać się sumy pieniężnej potrzebnej do nabycia nowej rzeczy . Mając na względzie ostateczne rozstrzygnięcie pojawiających się w praktyce rozbieżności, Rzecznik Ubezpieczonych w dniu 5 sierpnia 2005 r. zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o następującej treści : Czy na podstawie przepisów art. 13 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, UFG i PBUK zakład ubezpieczeń wypłacając dszkodowanie z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej właścicieli pojazdów mechanicznych może: pomniejszyć je o różnicę między wartością nowych części potrzebnych do jego renowacji a wartością wynikającą ze stopnia ich zużycia oraz ograniczyć pokrzywdzonym prawo do wyboru rodzaju części zamiennych potrzebnych do renowacji wehikułu? W uzasadnieniu do postanowienia z dnia 24 lutego 2006 r. (sygn. akt III CZP 91 / 05),w którym Sąd Najwyższy merytorycznie odniósł się do wniosku Rzecznika, Sąd wyraźnie i jednoznacznie wskazał, że: „W większości wypadków konieczne jest nabycie elementów, w celu ich montażu w zamian za części zniszczone lub uszkodzone. Poszkodowany podejmuje jednak w tym przedmiocie autonomiczną decyzję (wyrok z dnia 11 czerwca 2003 r., sygn. akt V CKN 308 / 01, niepubl.), której ubezpieczyciel nie może nakazać lub zakazać, ponieważ jego świadczenie ogranicza się do wypłacenia usprawiedliwionej kwoty”. Dalej w uzasadnieniu postanowienia Sąd Najwyższy wskazał, że nie ma katalogu sytuacji usprawiedliwiających konieczność użycia przy naprawie części nowych i sporządzenie takiego katalogu ze względu na bogactwo okoliczności faktycznych byłoby niemożliwie, jednakże w szczególności może to być motywowane względami technicznymi, bezpieczeństwa, estetyki, trwałości części zamiennych oraz skutków związanych z wiążącymi poszkodowanego umowami gwarancji, umowami serwisowymi, itp. Jednocześnie SN wskazał, że w pewnych sytuacjach może dojść do kolizji zasady wykluczającej wzbogacenie się pokrzywdzonego wskutek naprawienia szkody z zasadą kompletnego zadośćuczynienia, jednakże ze względu na wyrządzenie straty czynem niedozwolonym, zasady słuszności nakazywa3yby w takim wypadku udzieliła ochrony interesom pokrzywdzonego. Reasumując, w ocenie Rzecznika Ubezpieczonych przepis art. 361 k.c. nakłada na zakłady ubezpieczeń obowiązek poniesienia, w ramach kosztów renowacji auta w przypadku dochodzenia przez pokrzywdzonego zadośćuczynienia w ramach obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych (niezależnie od tego czy szkoda likwidowana jest metodą kosztorysową czy też rachunkową), również koszt zakupu nowych części i materiałów, jeżeli są one niezbędne, aby poszkodowany mógł przywrócić stan wehikułu sprzed wypadku, co znajduje potwierdzenie tak jak w powoływanym wyżej orzecznictwie jak i poglądach doktryny. W konsekwencji należy przyjąć, że naprawienie pojazdu częściami nowymi nie stanowi przysporzenia po stronie pokrzywdzonego. Nie można żądać od pokrzywdzonego, by zastąpił części zniszczone, częściami używanymi o podobnym stopniu zniszczenia, czy też aby zakład naprawczy, dokonujący renowacji w miejsce uszkodzonych części, wmontował stare części częściowo zużyte. Tak więc zastosowanie potrąceń amortyzacyjnych pozbawione jest nie tylko podstawy prawnej ale prowadzi również do niedopuszczalnej sytuacji, w której następuje częściowe przeniesienie na pokrzywdzonego ciężaru przywrócenia naruszonej rzeczy do stanu poprzedniego – w oderwaniu od rzeczywistego obowiązku odszkodowawczego sprawcy straty i tylko z tej przyczyny, iż rzecz uszkodzona był już częściowo używana. Zwiększenie ceny samochodu po naprawie (czyli dokonywanie tzw. potrąceń amortyzacyjnych) można by uwzględnić tylko wówczas, gdyby chodzi3o o wykonanie napraw takich uszkodzeń, które istnia3y przed wypadkiem, ewentualnie ulepszeń w stosunku do stanu przed wypadkiem. Aczkolwiek, zakład ubezpieczeń powinien każdiowo przedstawić dowody wraz z uzasadnieniem, że naprawa wehikułu w oparciu o ceny części nowych uczyni wzrost wartości samochodu poszkodowanego i jednocześnie istniały uszkodzenia niektórych elementów auta jeszcze przed zdarzeniem, które skutkowało odpowiedzialnością ubezpieczyciela. Wprawdzie, w takiej sytuacji (kolizji zasady bezpodstawnego wzbogacenia pokrzywdzonego z zasadą pełnego odszkodowania), należałoby rozpatrzyć czy zasady słuszności nie przemawiałyby za usposobieniem prymatu ochrony interesów postaci poszkodowanej, która doznała straty nie ze swojej winy wskutek deliktu sprawcy.