Obsługiwane powiaty

Centrum rzeczoznawstwa i likwidacji szkód "Holms Pomoc Ubezpieczeniowa" powstało 01.11.2005 roku. Właścicielem firmy jest Marek Korzeniewski [Doświadczenie zawodowe przed otworzeniem działalności gospodarczej: Zasadnicza Szkoła samochodowa; Technikum Samochodowe; ART Wydział Mechaniczny; Warsztaty Samochodowe - Kosztorysant (2 lata); TUiR Warta S.A. - Rzeczoznawca Komunikacyjny (2 lata); STU Ergo Hestia S.A. - Rzeczoznawca Komunikacyjny i Majątkowy (10 lat)].

Nasze doświadczenie zawodowe:

- Szeroka wiedza z systemów wyliczeniowych M21, Audatex, Audapad, Audapad Plus, Info-Ekspert, Eurotax, Cennik Rzemiślniczy, Audashare itd. - zaliczono dziesiątki szkoleń oraz wykonano dziesiątki tysięcy kalkulacji.
- Przez kilkanaście lat z rzędu wykonywano pełną likwidację szkód dla TUiR Warta S.A. oraz STU Ergo Hestia S.A. począwszy od przyjmowania pełnej dokumentacji zgłoszeniowej, poprzez wykonywanie oględzin ze sporządzaniem pełnych ekspertyz technicznych oraz wykonywaniem do nich kosztorysów a skończywszy na korespondencji z urzędami i sporządzaniem decyzji zgodnie z Ogólnymi Warunkami Ubezpieczeń lub zgodnie z Kodeksem Cywilnym - zlikwidowano kilkadziesiąt tysięcy szkód komunikacyjnych i majątkowych.
- Pełen przekrój oględzin szkodowych - nie ma znaczenia czy to będzie samochód osobowy, motocykl, ciągnik rolniczy, przyczepa, maszyna budowlana, zalanie czy pożar - wykonujemy oględziny szkód wszystkich gatunków.
- Dodatkowo sporządzamy konfrontacje pojazdów powypadkowych z ustaleniem zakresu odpowiedzialności, sporządzamy opinie dotyczących prawidłowości wykonanych napraw z wykorzystaniem elektronicznych mierników powłok lakierniczych oraz innych laserowych urządzeń diagnostycznych i pomiarowych.
- Cały czas staramy się pogłębiać wiedzę wymieniając się doświadczeniami z najlepszymi rzeczoznawcami w Polsce. Naszym celem jest solidność, dokładność oraz profesjonalizm - firmy współpracujące kwalifikują nas bardzo wysoko względem jakości wykonywanych usług.

Zakres terytorialny:

WARMIŃSKO-MAZURSKIE:
Olsztyński - Olsztyn, Dywity, Dobre Miasto, Świątki, Jonkowo, Gietrzwałd, Olsztynek, Stawiguda, Purda, Barczewo, Jeziorany, Kolno, Biskupiec.
Lidzbarski - Lidzbark Warmiński, Orneta, Lubomino, Kiwity.
Bartoszycki - Bartoszyce, Górowo Iławeckie, Sępopol, Bisztynek.
Kętrzyński - Kętrzyn, Barciany, Korsze, Reszel, Srokowo.
Mrągowski - Mrągowo, Sorkwity, Piecki, Mikołajki.
Ostródzki - Ostróda, Grunwald, Dąbrówno, Miłomłyn, Łukta, Morąg, Miłakowo, Małdyty.
Nidzicki - Nidzica, Kozłowo, Janowiec Kościelny, Janowo.
Działdowski - Działdowo, Iłowo-Osada, Płośnica, Lidzbark, Rybno.
Braniewski - Braniewo, Frombork, Płoskinia, Wilczęta, Pieniężno, Lelkowo.
Elbląski - Elbląg, Tolkmicko, Milejewo, Gronowo Elbląskie, Markusy, Rychliki, Pasłęk, Młynary, Godkowo.
Iławski - Iława, Susz, Kisielice, Zalewo, Lubawa.
Nowomiejski - Nowe Miasto Lubawskie, Biskupiec, Kurzętnik, Grodziczno.
Szczycieński - Szczytno, Pasym, Jedwabno, Wielbark, Rozogi, Świętajno, Dźwierzuty.
Pilski - Pisz, Ruciane-Nida, Biała Piska, Orzysz.
Giżycki - Giżycko, Ryn, Miłki, Wydminy, Kruklanki.
Węgorzewski - Węgorzewo, Budry, Pozezdrze.
Gołdapski - Gołdap, Banie Mazurskie, Dubeninki.
Olecki - Olecko, Świętajno, Kowale Oleckie, Wieliczki.
Ełcki - Ełk, Stare Juchy, Kalinowo, Prostki.

MAZOWIECKIE:
Mławski - Mława, Lipowiec Kościelny, Wiśniewo, Szreńsk, Radzanów, Strzegowo, Stupsk, Szydłowo, Wieczfnia Kościelna, Dzierzgowo.
Przasnyski - Przasnysz, Chorzele, Krzynowłoga Mała, Czernice Borowe, Jednorożec, Krasne.
Ciechanowski - Ciechanów, Regimin, Grudusk, Glinojeck, Ojrzeń, Sońsk, Gołymin-Ośrodek, Opinogóra Górna.
Ostrołęcki - Ostrołęka, Myszyniec, Czarnia, Łyse, Baranowo, Kadzidło, Lelis, Olszewo-Borki, Rzekuń, Troszyn, Goworowo, Czerwin.





Rzeczoznawca Komunikacyjny - Korsze



Powiat Olsztyński - powiat w Polsce (woj. warmińsko-mazurskie), ukształtowany w 1999 w związku z rekonstrukcją administracyjną. Rezydencją powiatu jest Olsztyn. W skład powiatu wchodzą: gminy miejsko-wiejskie: Barczewo, Dobre Miasto, Biskupiec, Olsztynek, Jeziorany; gminy wiejskie: Gietrzwałd, Dywity, Jonkowo, Purda, Kolno, Stawiguda, Świątki. Na obszarze powiatu leżą miasta: Biskupiec, Barczewo, Jeziorany, Dobre Miasto, Olsztynek.
Powiat Lidzbarski - powiat w Polsce (województwo warmińsko-mazurskie), uformowany w 1999 r. w związku z przebudową administracyjną. Jego stolicą jest miasto Lidzbark Warmiński. W skład powiatu wstępują: gminy miejskie: Lidzbark Warmiński; gminy miejsko-wiejskie: Orneta; gminy wiejskie: Lidzbark Warmiński, Kiwity, Lubomino; miasta: Lidzbark Warmiński, Orneta.
Powiat Bartoszycki - powiat w Polsce (woj. warmińsko-mazurskie), wytworzony w 1999 r. w związku z odnową administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Bartoszyce. Powiat od strony północnej graniczy z obwodem kaliningradzkim, od wschodu z powiatem kętrzyńskim, od południa z powiatem olsztyńskim i lidzbarskim, a od zachodu z powiatem braniewskim. Na terenie powiatu znajduje się międzynarodowe przejście graniczne z Rosją w Bezledach. W skład powiatu wstępują: gminy miejskie: Bartoszyce, Górowo Iławeckie; gminy miejsko-wiejskie: Bisztynek, Sępopol; gminy wiejskie: Bartoszyce, Górowo Iławeckie; miasta: Górowo Iławeckie, Bartoszyce, Bisztynek, Sępopol.
Powiat Kętrzyński - powiat w Polsce (woj. warm.-mazur.), ukonstytuowany w 1999 w związku z przebudową administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Kętrzyn. Powiat od północy graniczy z Obwodem Kaliningradzkim Federacji Rosyjskiej. Powierzchnia powiatu zajmuje obszar 1212,97 km2, a teren ten zamieszkuje 67.202 osób. W skład powiatu wstępują: gminy miejskie: Kętrzyn; gminy miejsko-wiejskie: Korsze, Reszel; gminy wiejskie: Kętrzyn, Barciany, Srokowo; miasta: Korsze, Kętrzyn, Reszel.
Powiat Mrągowski - powiat w Polsce (województwo warm.-mazur.), ukształtowany w 1999 w związku z rekonstrukcją administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Mrągowo. W skład powiatu wchodzą: gminy miejskie: Mrągowo; gminy miejsko-wiejskie: Mikołajki; gminy wiejskie: Piecki, Mrągowo, Sorkwity; miasta: Mrągowo, Mikołajki.
Powiat Nidzicki - powiat w Polsce (województwo warm.-mazur.), stworzony w 1999 w związku z reorganizacją administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Nidzica. W skład powiatu wstępują: gminy miejsko-wiejskie: Nidzica; gminy wiejskie: Janowo, Janowiec Kościelny, Kozłowo; miasta: Nidzica.
Powiat Działdowski - powiat w Polsce (województwo warm.-mazur.), ukształtowany w 1999 w związku z odnową administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Działdowo. Powiat jest najbardziej wysuniętym powiatem na południe w województwie warmińsko-mazurskim. Należy do Związku Powiatów Polskich. W skład powiatu wstępują: Gminy miejskie: Działdowo; Gminy miejsko-wiejskie: Lidzbark; Gminy wiejskie: Iłowo-Osada, Działdowo, Płośnica, Rybno; Miasta: Działdowo, Lidzbark.
Powiat Braniewski - powiat w Polsce (województwo warmińsko-mazurskie), uformowany w 1999 w związku z rekonstrukcją administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Braniewo. W skład powiatu wchodzą: gminy miejskie: Braniewo; gminy miejsko-wiejskie: Frombork, Pieniężno; gminy wiejskie: Lelkowo, Braniewo, Płoskinia, Wilczęta; miasta: Frombork, Braniewo, Pieniężno.
Powiat Elbląski - powiat w Polsce (województwo warm.-mazur.), wykreowany w 1999 r. w związku z odnową administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Elbląg. W skład powiatu wstępują: gminy miejsko-wiejskie: Pasłęk, Młynary, Tolkmicko; gminy wiejskie: Godkowo, Elbląg, Markusy, Gronowo Elbląskie, Milejewo, Rychliki; miasta: Pasłęk, Młynary, Tolkmicko.
Powiat Iławski - powiat w Polsce (województwo warm-mazur), wykonany w 1999 w związku z rekonstrukcją administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Iława. W skład powiatu wchodzą: gminy miejskie: Iława, Lubawa; gminy miejsko-wiejskie: Susz, Kisielice, Zalewo; gminy wiejskie: Iława, Lubawa; miasta: Lubawa, Iława, Susz, Kisielice, Zalewo.
Powiat Nowomiejski - powiat w Polsce (woj. warm.-mazur.), wykreowany w latach 1948 - 1975 (jako następca powiatu lubawskiego, a ponownie ukształtowany w r. 1999 w związku z przebudową administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Nowe Miasto Lubawskie. Powiat nowomiejski leży w południowo-zachodniej części woj. warmińsko-mazurskiego i składa się z: gminy miejskiej: Nowe Miasto Lubawskie; gmin wiejskich: Grodziczno, Biskupiec, Kurzętnik, Nowe Miasto Lubawskie; miasta: Nowe Miasto Lubawskie.
Powiat Szczycieński - powiat w Polsce (województwo warmińsko-mazurskie), ukonstytuowany w 1999 w związku z przebudową administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Szczytno. W skład powiatu wstępują: gminy miejskie: Szczytno; gminy miejsko-wiejskie: Pasym; gminy wiejskie: Jedwabno, Dźwierzuty, Szczytno, Rozogi, Świętajno, Wielbark; miasta: Szczytno, Pasym.
Powiat Piski - powiat w Polsce (województwo warm-mazur), wykreowany w 1999 w związku z przebudową administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Pisz. W skład powiatu wchodzą: gminy miejsko-wiejskie: Orzysz, Biała Piska, Pisz, Ruciane-Nida; miasta: Orzysz, Pisz, Biała Piska, Ruciane-Nida.
Powiat Giżycki - powiat w Polsce (woj. warmińsko-mazurskie), uformowany w 1999 w związku z przebudową administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Giżycko. W skład powiatu wchodzą: gminy miejskie: Giżycko; gminy miejsko-wiejskie: Ryn; gminy wiejskie: Kruklanki, Giżycko, Miłki, Wydminy; miasta: Giżycko, Ryn.
Powiat Węgorzewski - powiat w Polsce (woj. warmińsko-mazurskie), sformowany w 2002 z części powiatu giżyckiego. Rezydencją powiatu jest miasto Węgorzewo. W skład powiatu wstępują: gmina miejsko-wiejska: Węgorzewo; gminy wiejskie: Budry, Pozezdrze; miasto: Węgorzewo.
Powiat Gołdapski - powiat w Polsce (woj. warm.-mazur.), ukonstytuowany w 2002 w wyniku podziału powiatu olecko-gołdapskiego. Siedzibą powiatu jest miasto Gołdap. Powiat od strony północnej graniczy z obwodem kaliningradzkim, od wschodu z województwem podlaskim, od południa z powiatem oleckim i giżyckim, a od zachodu z powiatem węgorzewskim. Do końca 2001 teren obecnego powiatu był podzielony pomiędzy powiaty: olecko-gołdapski (gminy: Gołdap i Dubeninki) oraz powiat giżycki (gmina Banie Mazurskie). W skład powiatu wchodzą: gminy miejsko-wiejskie: Gołdap; gminy wiejskie: Banie Mazurskie, Dubeninki; miasta: Gołdap.
Powiat Olecki - powiat w Polsce (woj. warmińsko-mazurskie), ukształtowany w 2002 r. przez podział powiatu olecko-gołdapskiego. Siedzibą powiatu jest miasto Olecko. W skład powiatu wchodzą: gminy miejsko-wiejskie: Olecko; gminy wiejskie: Świętajno, Kowale Oleckie, Wieliczki; miasta: Olecko.
Powiat Ełcki - powiat w Polsce (woj. warmińsko-mazurskie), stworzony w 1999 w związku z odnową administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Ełk. W skład powiatu wstępują: gminy miejskie: Ełk; gminy wiejskie: Kalinowo, Ełk, Prostki, Stare Juchy; miasta: Ełk.
Powiat Mławski - powiat w Polsce (w północnej części woj. mazowieckiego), wykreowany w 1999 r. w związku z przebudową administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Mława. W skład powiatu wchodzą: gminy miejskie: Mława; gminy wiejskie: Lipowiec Kościelny, Dzierzgowo, Strzegowo, Radzanów, Szreńsk, Stupsk, Wieczfnia Kościelna, Szydłowo, Wiśniewo; miasta: Mława.
Powiat Przasnyski - powiat w Polsce, w północnej części województwo mazowieckiego, ukonstytuowany w 1999 r. w związku z odnową administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Przasnysz. W skład powiatu wstępują: gminy miejskie: Przasnysz; gminy miejsko-wiejskie: Chorzele; gminy wiejskie: Jednorożec, Czernice Borowe, Krzynowłoga Mała, Krasne, Przasnysz; miasta: Przasnysz, Chorzele.
Powiat Ciechanowski - powiat w Polsce (woj. mazowieckie), wykreowany w 1999 r. w związku z przebudową administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Ciechanów. W skład powiatu wchodzą: gminy miejskie: Ciechanów; gminy miejsko-wiejskie: Glinojeck; gminy wiejskie: Gołymin-Ośrodek, Ciechanów, Ojrzeń, Grudusk, Regimin, Opinogóra Górna, Sońsk; miasta: Ciechanów, Glinojeck.
Powiat Ostrołęcki - powiat w Polsce (w północno-wschodniej części woj. mazowieckiego), sformowany w 1999 r. w związku z przebudową administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Ostrołęka. Obejmuje w większości terytorium byłego woj. ostrołęckiego. W skład powiatu wstępują: gminy miejsko-wiejskie: Myszyniec; gminy wiejskie: Czarnia (najmniejsza), Kadzidło (największa), Baranowo, Goworowo, Czerwin, Łyse, Lelis, Rzekuń, Olszewo-Borki, Troszyn; miasta: Myszyniec.
Powiat Ostródzki - powiat w Polsce (woj. warm-mazur), ukonstytuowany w 1999 w związku z przebudową administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Ostróda.


Pomniejszenie ceny części potrzebnych do renowacji wehikułu (tzw. potrącenie amortyzacyjne lub merkantylny ubytek wartości) w przypadku likwidacji szkody w ramach obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadacza wehikułu mechanicznego Rzecznik Ubezpieczonych od większego czasu zajmuje się dylematem dokonywania przez zakłady ubezpieczeń potrąceń amortyzacyjnych (zwanych też czasami urealnieniem na części bądź <a href="http://www.rzeczoznawca-blog.olsztyn.pl/">merkantylny</a>m ubytkiem ceny) części zamiennych przy rachowaniu kwoty należnego zadośćuczynienia dochodzonego przez osobę pokrzywdzoną w ramach umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej właścicieli pojazdów mechanicznych. W praktyce oznacza to, iż w ocenie zakładu ubezpieczeń zastosowanie nowych części do renowacji auta w sytuacji, kiedy pojazd nie jest samochodem dopiero co zakupionym (nowym) doprowadzi bezpodstawne wzbogacenie się pokrzywdzonego, gdyż uszkodzone elementy wehikułu były już częściowo zużyte. Urealnienie wartości części zamiennych stosuje się w powiązaniu z okresem eksploatacji pojazdu, dlatego że w ocenie zakładów ubezpieczeń normalne jest, że zarówno sam pojazd jak i zamontowane w nim części tracą z upływem czasu na ceny, a dlatego z tych względów, biorąc pod uwagę wiek i markę auta przy szacowaniu ceny części na potrzeby odszkodowania, bytuje konieczność wdrożenia wskaźników urealniających ich wartość. W argumentacji ukazywanej przez zakłady ubezpieczeń osobom poszkodowanym można odnaleźć wyjaśnienia wskazujące, iż jednostką używania w wycenach wysokości szkód komunikacyjnych likwidowanych w ramach OC sprawcy wypadku / kolizji drogowej współczynników urealniających ceny części, nie jest uniknięcie wzbogacenia pokrzywdzonego poprzez użycie do renowacji części kupionych po cenach maksymalnych, zaś zasadniczą kwestią jest zastosowanie optymalnego, ekonomicznego sposobu przywrócenia samochodu do stanu sprzed straty. Ponadto, można spotkać argument dotyczący konieczności badania obecnych rynkowych realiów ekonomicznych, podkreślający przy tym, że ustalenie kosztów renowacji kilkuletniego auta na maksymalnym poziomie cenowym, stosowanym przez autoryzowane stacje obsługi wehikułu, wykracza poza normalne następstwo straty określone w art. 361 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny . W konsekwencji wyliczone ceny części koniecznych do renowacji pojazdu, a dlatego i należna kwota odszkodowania zostaje pomniejszona o wyraźny procent ubytku wartości części wyliczony przez zakład ubezpieczeń według sobie tylko znanych współczynników. Z praktyki działań zakładów ubezpieczeń zaobserwowanej przez Rzecznika Ubezpieczonych w trakcie prowadzonych postępowań skargowych można wskazać, iż w większości wypadków pułap amortyzacji określany jest na poziomie 50 względnie 60%. W odniesieniu do wieku wehikułu poszkodowanego można zaobserwować różne praktyki, tzn. amortyzacje dokonywane są w pojazdach kilkuletnich, kilkunastoletnich, jak również występują sytuacje realizowania potrąceń odszkodowania w pojazdach rocznych czy też dwuletnich. Obserwacja rynku wskazuje, iż zakłady ubezpieczeń dokonują potrąceń także wtedy kiedy szkoda rozliczana jest w formie kosztorysu, czyli właściciel naruszonego samochodu otrzymuje od zakładu ubezpieczeń świadczenie pieniężne na podstawie dokumentu finansowego wyliczającego przewidywane koszty związane z wykonaniem naprawy uszkodzonego wehikułu, jak również wówczas kiedy poszkodowany lub upoważniony zakład naprawczy przedstawi fakturę za naprawę wehikułu. W tym pierwszym wypadku dokonywane przez zakłady ubezpieczeń pomniejszenia z tytułu amortyzacji uzewnętrznione są informacją na kosztorysie wyliczającym przewidywane koszty renowacji, że ceny części które mają zostać użyte do renowacji zostały pomniejszone o odsetek potrącenia amortyzacyjnego (przeważnie w wysokości 50%). W drugiej sytuacji o fakcie, że zakład ubezpieczeń dokonał potrącenia kwoty odszkodowania o wysokość amortyzacji świadczą odręcznie naniesione poprawki na kopii faktury dokumentującej wykonaną naprawę pojazdu oraz informacje uzyskane w zakładzie ubezpieczeń o dokonanej weryfikacji rachunków za naprawę pojazdu o współczynnik amortyzacji. W ocenie Rzecznika Ubezpieczonych w większości sytuacji takie działania zakładów ubezpieczeń, tzn. dokonywanie pomniejszenia kwoty odszkodowania o współczynnik amortyzacji, zwany też czasami urealnieniem na części albo <a href="http://www.rzeczoznawca-olsztyn.pl/">merkantylny</a>m ubytkiem ceny jest nieuprawnione i nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących normach prawnych oraz rzecznictwie. Zgodnie z treścią art. 34 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej właściciela lub kierującego wehikułem mechanicznym, jeżeli są oni zobowiązani do zadośćuczynienia za wyrządzoną w związku z ruchem tego wehikułu szkodę. Wysokość odszkodowania ubezpieczeniowego świadczonego z tytułu ubezpieczenia OC zakreślona jest więc granicami odpowiedzialności cywilnej właściciela, (kierującego samochodem). Do rozstrzygnięcia o odszkodowaniu ubezpieczeniowym przy ubezpieczaniu OC koniecznym jest sięgnięcie do ogólnych reguł kodeksu cywilnego odnoszących się do zakresu zadośćuczynienia i wyboru przez pokrzywdzonego sposobu naprawienia straty. Stosownie do treści z art. 361 § 1 k.c., obowiązek naprawienia straty obejmuje straty, które poszkodowany poniósł i korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby straty mu nie wyrządzono. Zasadą jest, że naprawienie szkody polega na przywróceniu stanu poprzedniego, chyba że poszkodowany wybrał świadczenie polegające na zapłacie odpowiedniej sumy pieniężnej lub za świadczeniem w pieniądzu przemawiają szczególne okoliczności. Analiza treści art. 361 k.c. umożliwia stwierdzenie, iż świadczenie odszkodowawcze powinno uwzględniać, w wypadku uszkodzenia rzeczy, wszelkie celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego rzeczy. Nie ulega więc wątpliwości, że w przypadku zaistnienia zdarzenia powodującego powstanie szkody, poszkodowani powinni otrzymać jej pełną kompensatę. Przywrócenie naruszonej rzeczy do stanu poprzedniego powinno obejmować doprowadzenie jej do stanu używalności i jakości w zakresie istniejącym przed wypadkiem. Zgodnie i z treścią art. 363 § 1 k.c.: „naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Choć gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe bądź gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu”. Z zasady wyrażonej w art. 363 §1 k.c., a ponadto z podstawowej normy art. 361 §2 k.c. wynika tym samym, że jeżeli do osiągnięcia celu jakim jest przywrócenie naruszonego samochodu do stanu sprzed szkody konieczne jest użycie nowych części i innych materia3ów, to poniesione na nie wydatki wchodz1 w sk3ad kosztów naprawienia szkody, które osoba zobowi1zana do naprawienia szkody, b1dy te? zak3ad ubezpieczeń świadczący ochroną gwarancyjną obowiązany jest zwróciła poszkodowanemu. Postawiona teza, w ocenie Rzecznika Ubezpieczonych, znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie oraz stanowisku doktrynie, które zostało przedstawione w dalszej części artykułu. Należy również dodać, że brak jest przepisu prawa materialnego na gruncie ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, który zezwalałby na dokonywanie potrąceń amortyzacyjnych, a co za tym idzie wyłączał lub ograniczał stosowanie art. 361 §2 k.c. Pomniejszenie zadośćuczynienia w świetle kodeksu cywilnego dopuszczalne jest jedynie w oparciu o art. 362 k.c. bądź art. 440 k.c. Pierwszy z nich wskazuje jako podstawę zmniejszenia obowiązku naprawienia straty sytuację, gdy poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia straty. Przepis ten w sposób oczywisty nie może stanowić podstawy do dokonania potrąceń amortyzacyjnych przy restytucji naturalnej w zaistniałej sytuacji faktycznej. Według natomiast art. 440 k.c. ograniczenie obowiązku naprawienia szkody jest możliwe stosownie do okoliczności, jeżeli ze względu na stan majątkowy poszkodowanego lub postaci odpowiedzialnej za szkodę wymagają tego zasady współżycia społecznego. Również w wypadku tej instytucji trudno mówić, że stanowi ona legitymację do dokonania potrąceń amortyzacyjnych. Wyraźnie gdyż z treści tego przepisu wynika, że ograniczenie wysokości obowiązku naprawienia szkody implikowane jest jedynie przyczyną w postaci stanu majątkowego pokrzywdzonego lub osoby odpowiedzialnej za szkodę, nie natomiast faktem konieczności urealnienia użytkowania nowych części oryginalnych w celu przywrócenia uszkodzonego wehikułu do stanu poprzedniego. Zakłady ubezpieczeń, uzasadniając swoje stanowisko wskazują, że zastosowanie urealnienia na nowe części w wysokości np. 50% w pojeździe którego wiek wynosi np. 6 lat jest jak najbardziej zasadne, bo zastosowanie nowych części sprowadzi wzrost ceny auta i z tych względów należy miarkować wysokość kwoty należnego zadośćuczynienia. Konsekwentnie stosując więc taką logikę rozumowania, w sytuacji kiedy wiek samochodu poszkodowanego wynosiłby 9 lat, współczynnik amortyzacji powinien wynosić 75%, i w sytuacji kiedy pojazd użytkowany byłby przez 12 lat, amortyzacja na części powinna wynosić 100% (według zasady 6 letni pojazd – współczynnik amortyzacji w wysokości 50%; pojazd 12 letni – współczynnik amortyzacji w wysokości 100%), w następstwie tego w takiej sytuacji poszkodowany nie powinien w ogóle otrzymać jakiejkolwiek kwoty zadośćuczynienia, a być może powinien jeszcze zwrócić poniesione przez zakład ubezpieczeń koszty prowadzonego postępowania likwidacyjnego. Jakkolwiek – w mojej ocenie – należy wskazać, że taka alogiczna konkluzja byłaby sprzeczna nie tylko z treścią art. 361 § 2 k.c., który odzwierciedla cywilistyczną zasadę pełnej kompensacji szkody jak również nastawieniem doktryny i judykatury, zaprezentowanym ponżeej. Warunkiem nieodzownym do przyjęcia takiego rozumowania byłaby również konieczność zmiany przepisów kodeksu cywilnego (np. poprzez zmianę treści art. 440 k.c.), które musiałyby na pierwszym miejscu wyeksponować interes sprawcy straty a tym samym poprzez takie miarkowanie odszkodowania jak w przedstawionym wyżej przykładzie podważyć funkcję kompensacyjną odpowiedzialności cywilnej. Analiza orzecznictwa oraz tez zawartych w doktrynie prawa cywilnego uzasadnia konkluzję, że powszechne jest stanowisko nakierowujące, że jeżeli dla osiągnięcia celu naprawienia szkody, którym jest przywrócenie naruszonego auta do takiego stanu używalności jaki istniał przed wyrządzeniem szkody, konieczne jest użycie nowych części (brak jest możliwości dokonania lakierowania, prostowania, naprawiania uszkodzonych części wehikułu), to poniesione na nie wydatki wchodzą w skład niezbędnych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy wehikułu. Egzemplifikację powyższego stanowiska, potwierdzającego jednocześnie bezzasadność użytkowania w każdej sytuacji potrąceń amortyzacyjnych, stanowią wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 października 1972 r. (sygn. akt II CR 425 / 72, opubl. OSNC 1973, nr 6, poz. 111); z dnia 5 listopada 1980 r. (sygn. akt III CRN 223 / 80, opubl. OSNC 1981, nr 10, poz. 186); z dnia 25 kwietnia 2002 r. (sygn. akt I CKN 1466 / 99, opubl. OSNC 2003, nr 5, poz. 64), czy też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2003 r. (sygn. akt V CKN 308 / 01, niepubl.). W szczególności SN w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 października 1972 r. wskazał, iż: „Z zasady, wyrażonej w art. 363 § 1 k.c., a ponadto z podstawowej normy art. 361 § 2 k.c. wynika również, że w wypadku uszkodzenia rzeczy w stopniu umożliwiającym przywrócenie jej do stanu poprzedniego osoba odpowiedzialna za szkodę obowiązana jest zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki, poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego rzeczy naruszonej. Do wydatków tych należy zaliczyć w zasadzie także koszt nowych części i innych materiałów, których użycie było niezbędne do naprawienia naruszonej rzeczy. Odmienny pogląd Sądu Wojewódzkiego prowadzi do niemożliwego do przyjęcia wniosku, że w sytuacji gdy uszkodzona została rzecz już częściowo używana, to ciężar jej przywrócenia do stanu poprzedniego spoczywa częściowo na poszkodowanym. Do takiego obciążenia pokrzywdzonego skutkami zawinionego działania sprawcy straty lub innej persony odpowiedzialnej cywilnie za tę szkodę nie ma uzasadnionej podstawy prawnej. Przywrócenie gdyż rzeczy uszkodzonej do stanu poprzedniego polega na doprowadzeniu jej do stanu używalności w takim zakresie, jaki istniał przed wyrządzeniem straty. Jeżeli do osiągnięcia tego celu konieczne jest użycie nowych elementów i materiałów, to poniesione na to wydatki wchodzą w skład kosztu naprawienia straty przez przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego, a w konsekwencji wydatki te w ostatecznym wyniku obciążają osobę odpowiedzialną za szkodę”. Podobne tezy zawarł SN w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 listopada 1980 r: „(…) w razie uszkodzenia rzeczy w stopniu umożliwiającym przywrócenie jej do stanu poprzedniego osoba odpowiedzialna za szkodę obowiązana jest zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego rzeczy naruszonej. Do wydatków tych należy zaliczyć także koszt nowych części i innych materiałów, których użycie było niezbędne do naprawienia uszkodzonej rzeczy. Poszkodowany, chcąc przywrócić stan poprzedni uszkodzonego w wypadku auta, nie ma możliwości zakupu starych części czy też nie ma możliwości żądania, aby stacja obsługi wykonująca naprawę w miejsce uszkodzonych w czasie wypadku części pojazdu wmontowała stare części już częściowo zużyte”. Jednocześnie Sąd Najwyższy w przedmiotowym wyroku wskazał, iż możliwość wdrożenia zasady (skompensowania uszczerbku doznanego przez poszkodowanego z uzyskaną przez niego korzyścią) czyli pomniejszenia kwoty odszkodowania z uwagi na zwiększenie wartości rzeczy (samochodu) po naprawie można by uwzględnić tylko wówczas, gdyby chodziło o wykonanie napraw takich uszkodzeń, które istniały przed wypadkiem, albo ulepszeń w stosunku do stanu przed wypadkiem. Poszkodowany byłby wobec tego zobowiązany do zwrotu nadwyżki wartości, jeżeli naprawa pojazdu obejmowałaby uszkodzenia istniejące przed wyrządzeniem straty czy też polegałaby na dokonaniu ulepszeń w porównaniu do stanu poprzedniego. W wyroku z dnia 25 kwietnia 2002 r., choć stan faktyczny dotyczył wypłaty zadośćuczynienia w ramach ubezpieczenia autocasco to warto jednakże wskazać na stanowisko i argumentację SN, które to analogicznie może znaleźć zastosowanie w wypadku likwidacji straty w ramach ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. Mianowicie SN podkreślił, iż ubezpieczony nabywając części samochodowe – nie ma obowiązku poszukiwać sprzedawcy oferującego je najtaniej, a także, że wartość części zamiennych do samochodów zagranicznych należy ustalić według cen stosowanych w przedstawicielstwach marek tych pojazdów lub autoryzowanych stacjach obsługi. Podobne stanowisko przyjmuje doktryna prawa ubezpieczeniowego. Jak wskazywał A. Wąsiewicz – w sytuacji uszkodzenia części pojazdu, powinny być one zastąpione nowymi, jeżeli wskutek uszkodzenia nastąpiło obnżeenie ich wartości użytkowej, a ewentualna naprawa nie przywróci im w pełni tej ceny, a zasada zastąpienia części zniszczonych lub uszkodzonych częściami nowymi dotyczy również przypadku użycia do renowacji auta ulepszonych i zmodernizowanych części lub zespołów, których przed wypadkiem nie miał, jeżeli naprawienie wehikułu bez tych części jest niemożliwe. Podobnie wskazywał A. Szpunar, iż zgodnie z przyjętą teorią różnicy należy uwzględniać zmiany w ceny całego majątku, toteż w razie utraty własności poszkodowany może domagać się sumy pieniężnej potrzebnej do nabycia nowej rzeczy . Mając na względzie ostateczne rozstrzygnięcie pojawiających się w praktyce rozbieżności, Rzecznik Ubezpieczonych w dniu 5 sierpnia 2005 r. zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o następującej treści : Czy na podstawie przepisów art. 13 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, UFG i PBUK zakład ubezpieczeń wypłacając dszkodowanie z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych może: pomniejszyć je o różnicę między cenyą nowych części potrzebnych do jego renowacji a cenyą wynikającą ze stopnia ich zużycia oraz ograniczyć poszkodowanym prawo do wyboru rodzaju części zamiennych potrzebnych do renowacji pojazdu? W uzasadnieniu do postanowienia z dnia 24 lutego 2006 r. (sygn. akt III CZP 91 / 05),w którym Sąd Najwyższy merytorycznie odniósł się do wniosku Rzecznika, Sąd wyraźnie i jednoznacznie wskazał, iż: „W większości wypadków konieczne jest nabycie elementów, w celu ich montażu w zamian za części zniszczone lub uszkodzone. Poszkodowany podejmuje jednak w tym przedmiocie autonomiczną decyzję (wyrok z dnia 11 czerwca 2003 r., sygn. akt V CKN 308 / 01, niepubl.), której ubezpieczyciel nie może nakazać lub zakazać, ponieważ jego świadczenie ogranicza się do wypłacenia usprawiedliwionej kwoty”. Dalej w uzasadnieniu postanowienia Sąd Najwyższy wskazał, że nie ma katalogu sytuacji usprawiedliwiających konieczność wdrożenia przy naprawie części nowych i sporządzenie takiego katalogu ze względu na bogactwo okoliczności faktycznych byłoby niemożliwie, jednakże w szczególności może to być motywowane względami technicznymi, bezpieczeństwa, estetyki, trwałości części zamiennych oraz skutków związanych z wiążącymi pokrzywdzonego umowami gwarancji, umowami serwisowymi, itp. Jednocześnie SN wskazał, że w pewnych sytuacjach może dojść do kolizji zasady wykluczającej wzbogacenie się poszkodowanego wskutek naprawienia straty z zasadą kompletnego odszkodowania, jednakże ze względu na wyrządzenie szkody czynem niedozwolonym, zasady słuszności nakazywa3yby w takim wypadku udzieliła ochrony interesom pokrzywdzonego. Reasumując, w ocenie Rzecznika Ubezpieczonych przepis art. 361 k.c. nakłada na zakłady ubezpieczeń obowiązek poniesienia, w ramach kosztów naprawy wehikułu w wypadku dochodzenia przez poszkodowanego odszkodowania w ramach obowiązkowego ubezpieczenia OC właścicieli pojazdów mechanicznych (niezależnie od tego czy szkoda likwidowana jest metodą kosztorysową czy też rachunkową), również koszt zakupu nowych części i materiałów, jeżeli są one niezbędne, aby poszkodowany mógł przywrócić stan samochodu sprzed wypadku, co znajduje potwierdzenie również w powoływanym wyżej orzecznictwie jak i poglądach doktryny. W konsekwencji należy przyjąć, że naprawienie pojazdu częściami nowymi nie stanowi przysporzenia po stronie poszkodowanego. Nie można żądać od poszkodowanego, by zastąpił części zniszczone, częściami używanymi o podobnym stopniu zniszczenia, czy też aby zakład naprawczy, dokonujący naprawy w miejsce uszkodzonych części, wmontował stare części częściowo zużyte. Tak więc stosowanie potrąceń amortyzacyjnych pozbawione jest nie tylko podstawy prawnej ale prowadzi również do niedopuszczalnej sytuacji, w której następuje częściowe przeniesienie na poszkodowanego ciężaru przywrócenia naruszonej rzeczy do stanu poprzedniego – w oderwaniu od rzeczywistego obowiązku odszkodowawczego sprawcy straty i tylko z tej przyczyny, że rzecz uszkodzona był już częściowo używana. Zwiększenie ceny samochodu po naprawie (czyli dokonywanie tzw. potrąceń amortyzacyjnych) można by uwzględnić tylko wówczas, gdyby chodzi3o o wykonanie napraw takich uszkodzeń, które istnia3y przed wypadkiem, ewentualnie ulepszeń w stosunku do stanu przed wypadkiem. Tymczasem, zakład ubezpieczeń powinien każdiowo przedstawić dowody wraz z uzasadnieniem, że naprawa wehikułu w oparciu o ceny części nowych sprowadzi wzrost ceny auta poszkodowanego i jednocześnie istniały uszkodzenia niektórych elementów wehikułu jeszcze przed zdarzeniem, które skutkowało odpowiedzialnością ubezpieczyciela. Aczkolwiek, w takiej sytuacji (kolizji zasady bezpodstawnego wzbogacenia pokrzywdzonego z zasadą absolutnego odszkodowania), należałoby rozpatrzyć czy zasady słuszności nie przemawiałyby za nastawieniem prymatu ochrony interesów persony pokrzywdzonej, która doznała szkody nie ze swojej winy wskutek deliktu sprawcy.