Obsługiwane powiaty

Centrum rzeczoznawstwa i likwidacji szkód "Holms Pomoc Ubezpieczeniowa" powstało 01.11.2005 roku. Właścicielem firmy jest Marek Korzeniewski [Doświadczenie zawodowe przed otworzeniem działalności gospodarczej: Zasadnicza Szkoła samochodowa; Technikum Samochodowe; ART Wydział Mechaniczny; Warsztaty Samochodowe - Kosztorysant (2 lata); TUiR Warta S.A. - Rzeczoznawca Komunikacyjny (2 lata); STU Ergo Hestia S.A. - Rzeczoznawca Komunikacyjny i Majątkowy (10 lat)].

Nasze doświadczenie zawodowe:

- Szeroka wiedza z systemów wyliczeniowych M21, Audatex, Audapad, Audapad Plus, Info-Ekspert, Eurotax, Cennik Rzemiślniczy, Audashare itd. - zaliczono dziesiątki szkoleń oraz wykonano dziesiątki tysięcy kalkulacji.
- Przez kilkanaście lat z rzędu wykonywano pełną likwidację szkód dla TUiR Warta S.A. oraz STU Ergo Hestia S.A. począwszy od przyjmowania pełnej dokumentacji zgłoszeniowej, poprzez wykonywanie oględzin ze sporządzaniem pełnych ekspertyz technicznych oraz wykonywaniem do nich kosztorysów a skończywszy na korespondencji z urzędami i sporządzaniem decyzji zgodnie z Ogólnymi Warunkami Ubezpieczeń lub zgodnie z Kodeksem Cywilnym - zlikwidowano kilkadziesiąt tysięcy szkód komunikacyjnych i majątkowych.
- Pełen przekrój oględzin szkodowych - nie ma znaczenia czy to będzie samochód osobowy, motocykl, ciągnik rolniczy, przyczepa, maszyna budowlana, zalanie czy pożar - wykonujemy oględziny szkód wszystkich gatunków.
- Dodatkowo sporządzamy konfrontacje pojazdów powypadkowych z ustaleniem zakresu odpowiedzialności, sporządzamy opinie dotyczących prawidłowości wykonanych napraw z wykorzystaniem elektronicznych mierników powłok lakierniczych oraz innych laserowych urządzeń diagnostycznych i pomiarowych.
- Cały czas staramy się pogłębiać wiedzę wymieniając się doświadczeniami z najlepszymi rzeczoznawcami w Polsce. Naszym celem jest solidność, dokładność oraz profesjonalizm - firmy współpracujące kwalifikują nas bardzo wysoko względem jakości wykonywanych usług.

Zakres terytorialny:

WARMIŃSKO-MAZURSKIE:
Olsztyński - Olsztyn, Dywity, Dobre Miasto, Świątki, Jonkowo, Gietrzwałd, Olsztynek, Stawiguda, Purda, Barczewo, Jeziorany, Kolno, Biskupiec.
Lidzbarski - Lidzbark Warmiński, Orneta, Lubomino, Kiwity.
Bartoszycki - Bartoszyce, Górowo Iławeckie, Sępopol, Bisztynek.
Kętrzyński - Kętrzyn, Barciany, Korsze, Reszel, Srokowo.
Mrągowski - Mrągowo, Sorkwity, Piecki, Mikołajki.
Ostródzki - Ostróda, Grunwald, Dąbrówno, Miłomłyn, Łukta, Morąg, Miłakowo, Małdyty.
Nidzicki - Nidzica, Kozłowo, Janowiec Kościelny, Janowo.
Działdowski - Działdowo, Iłowo-Osada, Płośnica, Lidzbark, Rybno.
Braniewski - Braniewo, Frombork, Płoskinia, Wilczęta, Pieniężno, Lelkowo.
Elbląski - Elbląg, Tolkmicko, Milejewo, Gronowo Elbląskie, Markusy, Rychliki, Pasłęk, Młynary, Godkowo.
Iławski - Iława, Susz, Kisielice, Zalewo, Lubawa.
Nowomiejski - Nowe Miasto Lubawskie, Biskupiec, Kurzętnik, Grodziczno.
Szczycieński - Szczytno, Pasym, Jedwabno, Wielbark, Rozogi, Świętajno, Dźwierzuty.
Pilski - Pisz, Ruciane-Nida, Biała Piska, Orzysz.
Giżycki - Giżycko, Ryn, Miłki, Wydminy, Kruklanki.
Węgorzewski - Węgorzewo, Budry, Pozezdrze.
Gołdapski - Gołdap, Banie Mazurskie, Dubeninki.
Olecki - Olecko, Świętajno, Kowale Oleckie, Wieliczki.
Ełcki - Ełk, Stare Juchy, Kalinowo, Prostki.

MAZOWIECKIE:
Mławski - Mława, Lipowiec Kościelny, Wiśniewo, Szreńsk, Radzanów, Strzegowo, Stupsk, Szydłowo, Wieczfnia Kościelna, Dzierzgowo.
Przasnyski - Przasnysz, Chorzele, Krzynowłoga Mała, Czernice Borowe, Jednorożec, Krasne.
Ciechanowski - Ciechanów, Regimin, Grudusk, Glinojeck, Ojrzeń, Sońsk, Gołymin-Ośrodek, Opinogóra Górna.
Ostrołęcki - Ostrołęka, Myszyniec, Czarnia, Łyse, Baranowo, Kadzidło, Lelis, Olszewo-Borki, Rzekuń, Troszyn, Goworowo, Czerwin.





Rzeczoznawca Komunikacyjny - Dubeninki



Powiat Olsztyński - powiat w Polsce (województwo warm.-mazur.), uformowany w 1999 w związku z odnową administracyjną. Siedzibą powiatu jest Olsztyn. W skład powiatu wstępują: gminy miejsko-wiejskie: Barczewo, Dobre Miasto, Biskupiec, Olsztynek, Jeziorany; gminy wiejskie: Gietrzwałd, Dywity, Jonkowo, Purda, Kolno, Stawiguda, Świątki. Na obszarze powiatu są położone miasta: Biskupiec, Barczewo, Jeziorany, Dobre Miasto, Olsztynek.
Powiat Lidzbarski - powiat w Polsce (woj. warmińsko-mazurskie), ukonstytuowany w 1999 r. w związku z rekonstrukcją administracyjną. Jego stolicą jest miasto Lidzbark Warmiński. W skład powiatu wstępują: gminy miejskie: Lidzbark Warmiński; gminy miejsko-wiejskie: Orneta; gminy wiejskie: Lidzbark Warmiński, Kiwity, Lubomino; miasta: Lidzbark Warmiński, Orneta.
Powiat Bartoszycki - powiat w Polsce (woj. warm-mazur), wytworzony w 1999 r. w związku z reorganizacją administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Bartoszyce. Powiat od strony północnej graniczy z obwodem kaliningradzkim, od wschodu z powiatem kętrzyńskim, od południa z powiatem olsztyńskim i lidzbarskim, a od zachodu z powiatem braniewskim. Na obszarze powiatu znajduje się międzynarodowe przejście graniczne z Rosją w Bezledach. W skład powiatu wchodzą: gminy miejskie: Bartoszyce, Górowo Iławeckie; gminy miejsko-wiejskie: Bisztynek, Sępopol; gminy wiejskie: Bartoszyce, Górowo Iławeckie; miasta: Górowo Iławeckie, Bartoszyce, Bisztynek, Sępopol.
Powiat Kętrzyński - powiat w Polsce (woj. warm.-mazur.), uformowany w 1999 w związku z odnową administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Kętrzyn. Powiat od północy graniczy z Obwodem Kaliningradzkim Federacji Rosyjskiej. Powierzchnia powiatu zajmuje obszar 1212,97 km2, a teren ten zamieszkuje 67.202 osób. W skład powiatu wchodzą: gminy miejskie: Kętrzyn; gminy miejsko-wiejskie: Korsze, Reszel; gminy wiejskie: Kętrzyn, Barciany, Srokowo; miasta: Korsze, Kętrzyn, Reszel.
Powiat Mrągowski - powiat w Polsce (woj. warmińsko-mazurskie), wykreowany w 1999 w związku z reorganizacją administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Mrągowo. W skład powiatu wchodzą: gminy miejskie: Mrągowo; gminy miejsko-wiejskie: Mikołajki; gminy wiejskie: Piecki, Mrągowo, Sorkwity; miasta: Mrągowo, Mikołajki.
Powiat Nidzicki - powiat w Polsce (woj. warmińsko-mazurskie), wytworzony w 1999 w związku z przebudową administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Nidzica. W skład powiatu wchodzą: gminy miejsko-wiejskie: Nidzica; gminy wiejskie: Janowo, Janowiec Kościelny, Kozłowo; miasta: Nidzica.
Powiat Działdowski - powiat w Polsce (województwo warm.-mazur.), ukształtowany w 1999 w związku z reorganizacją administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Działdowo. Powiat jest najbardziej wysuniętym powiatem na południe w województwie warmińsko-mazurskim. Należy do Związku Powiatów Polskich. W skład powiatu wstępują: Gminy miejskie: Działdowo; Gminy miejsko-wiejskie: Lidzbark; Gminy wiejskie: Iłowo-Osada, Działdowo, Płośnica, Rybno; Miasta: Działdowo, Lidzbark.
Powiat Braniewski - powiat w Polsce (województwo warm-mazur), stworzony w 1999 w związku z reorganizacją administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Braniewo. W skład powiatu wstępują: gminy miejskie: Braniewo; gminy miejsko-wiejskie: Frombork, Pieniężno; gminy wiejskie: Lelkowo, Braniewo, Płoskinia, Wilczęta; miasta: Frombork, Braniewo, Pieniężno.
Powiat Elbląski - powiat w Polsce (województwo warmińsko-mazurskie), uformowany w 1999 r. w związku z rekonstrukcją administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Elbląg. W skład powiatu wstępują: gminy miejsko-wiejskie: Pasłęk, Młynary, Tolkmicko; gminy wiejskie: Godkowo, Elbląg, Markusy, Gronowo Elbląskie, Milejewo, Rychliki; miasta: Pasłęk, Młynary, Tolkmicko.
Powiat Iławski - powiat w Polsce (woj. warm.-mazur.), stworzony w 1999 w związku z przebudową administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Iława. W skład powiatu wchodzą: gminy miejskie: Iława, Lubawa; gminy miejsko-wiejskie: Susz, Kisielice, Zalewo; gminy wiejskie: Iława, Lubawa; miasta: Lubawa, Iława, Susz, Kisielice, Zalewo.
Powiat Nowomiejski - powiat w Polsce (województwo warm.-mazur.), utworzony w latach 1948 - 1975 (jako następca powiatu lubawskiego, a ponownie ukonstytuowany w r. 1999 w związku z reorganizacją administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Nowe Miasto Lubawskie. Powiat nowomiejski leży w południowo-zachodniej części woj. warm.-mazur.go i składa się z: gminy miejskiej: Nowe Miasto Lubawskie; gmin wiejskich: Grodziczno, Biskupiec, Kurzętnik, Nowe Miasto Lubawskie; miasta: Nowe Miasto Lubawskie.
Powiat Szczycieński - powiat w Polsce (województwo warmińsko-mazurskie), sformowany w 1999 w związku z reorganizacją administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Szczytno. W skład powiatu wstępują: gminy miejskie: Szczytno; gminy miejsko-wiejskie: Pasym; gminy wiejskie: Jedwabno, Dźwierzuty, Szczytno, Rozogi, Świętajno, Wielbark; miasta: Szczytno, Pasym.
Powiat Piski - powiat w Polsce (województwo warm.-mazur.), wytworzony w 1999 w związku z rekonstrukcją administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Pisz. W skład powiatu wchodzą: gminy miejsko-wiejskie: Orzysz, Biała Piska, Pisz, Ruciane-Nida; miasta: Orzysz, Pisz, Biała Piska, Ruciane-Nida.
Powiat Giżycki - powiat w Polsce (województwo warm.-mazur.), uformowany w 1999 w związku z odnową administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Giżycko. W skład powiatu wstępują: gminy miejskie: Giżycko; gminy miejsko-wiejskie: Ryn; gminy wiejskie: Kruklanki, Giżycko, Miłki, Wydminy; miasta: Giżycko, Ryn.
Powiat Węgorzewski - powiat w Polsce (województwo warm-mazur), ukonstytuowany w 2002 z części powiatu giżyckiego. Siedzibą powiatu jest miasto Węgorzewo. W skład powiatu wstępują: gmina miejsko-wiejska: Węgorzewo; gminy wiejskie: Budry, Pozezdrze; miasto: Węgorzewo.
Powiat Gołdapski - powiat w Polsce (woj. warm-mazur), utworzony w 2002 w wyniku podziału powiatu olecko-gołdapskiego. Rezydencją powiatu jest miasto Gołdap. Powiat od strony północnej graniczy z obwodem kaliningradzkim, od wschodu z województwem podlaskim, od południa z powiatem oleckim i giżyckim, a od zachodu z powiatem węgorzewskim. Do końca 2001 teren obecnego powiatu był podzielony pomiędzy powiaty: olecko-gołdapski (gminy: Gołdap i Dubeninki) oraz powiat giżycki (gmina Banie Mazurskie). W skład powiatu wchodzą: gminy miejsko-wiejskie: Gołdap; gminy wiejskie: Banie Mazurskie, Dubeninki; miasta: Gołdap.
Powiat Olecki - powiat w Polsce (województwo warm.-mazur.), ukształtowany w 2002 r. przez podział powiatu olecko-gołdapskiego. Siedzibą powiatu jest miasto Olecko. W skład powiatu wstępują: gminy miejsko-wiejskie: Olecko; gminy wiejskie: Świętajno, Kowale Oleckie, Wieliczki; miasta: Olecko.
Powiat Ełcki - powiat w Polsce (woj. warmińsko-mazurskie), sformowany w 1999 w związku z reorganizacją administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Ełk. W skład powiatu wchodzą: gminy miejskie: Ełk; gminy wiejskie: Kalinowo, Ełk, Prostki, Stare Juchy; miasta: Ełk.
Powiat Mławski - powiat w Polsce (w północnej części województwo mazowieckiego), sformowany w 1999 r. w związku z reorganizacją administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Mława. W skład powiatu wstępują: gminy miejskie: Mława; gminy wiejskie: Lipowiec Kościelny, Dzierzgowo, Strzegowo, Radzanów, Szreńsk, Stupsk, Wieczfnia Kościelna, Szydłowo, Wiśniewo; miasta: Mława.
Powiat Przasnyski - powiat w Polsce, w północnej części woj. mazowieckiego, uformowany w 1999 r. w związku z rekonstrukcją administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Przasnysz. W skład powiatu wstępują: gminy miejskie: Przasnysz; gminy miejsko-wiejskie: Chorzele; gminy wiejskie: Jednorożec, Czernice Borowe, Krzynowłoga Mała, Krasne, Przasnysz; miasta: Przasnysz, Chorzele.
Powiat Ciechanowski - powiat w Polsce (woj. mazowieckie), wykonany w 1999 r. w związku z reorganizacją administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Ciechanów. W skład powiatu wstępują: gminy miejskie: Ciechanów; gminy miejsko-wiejskie: Glinojeck; gminy wiejskie: Gołymin-Ośrodek, Ciechanów, Ojrzeń, Grudusk, Regimin, Opinogóra Górna, Sońsk; miasta: Ciechanów, Glinojeck.
Powiat Ostrołęcki - powiat w Polsce (w północno-wschodniej części woj. mazowieckiego), ukonstytuowany w 1999 r. w związku z przebudową administracyjną. Rezydencją powiatu jest miasto Ostrołęka. Obejmuje w większości terytorium byłego województwo ostrołęckiego. W skład powiatu wchodzą: gminy miejsko-wiejskie: Myszyniec; gminy wiejskie: Czarnia (najmniejsza), Kadzidło (największa), Baranowo, Goworowo, Czerwin, Łyse, Lelis, Rzekuń, Olszewo-Borki, Troszyn; miasta: Myszyniec.
Powiat Ostródzki - powiat w Polsce (województwo warm.-mazur.), utworzony w 1999 w związku z przebudową administracyjną. Siedzibą powiatu jest miasto Ostróda.


Pomniejszenie wartości części potrzebnych do renowacji pojazdu (tzw. potrącenie amortyzacyjne lub merkantylny ubytek ceny) w wypadku likwidacji straty w ramach obowiązkowego ubezpieczenia OC właściciela samochodu mechanicznego Rzecznik Ubezpieczonych od większego okresu zajmuje się dylematem dokonywania przez zakłady ubezpieczeń potrąceń amortyzacyjnych (zwanych też czasami urealnieniem na części czy też <a href="http://www.rzeczoznawca-blog.olsztyn.pl/">merkantylny</a>m ubytkiem ceny) części zamiennych przy szacowaniu kwoty należnego odszkodowania dochodzonego przez osobę poszkodowaną w ramach umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej właścicieli wehikułów mechanicznych. W praktyce oznacza to, iż w ocenie zakładu ubezpieczeń zastosowanie nowych części do renowacji wehikułu w sytuacji, kiedy pojazd nie jest autem dopiero co kupionym (nowym) doprowadzi bezpodstawne wzbogacenie się poszkodowanego, jako że uszkodzone części pojazdu były już częściowo zużyte. Urealnienie ceny części zamiennych stosuje się w powiązaniu z okresem eksploatacji pojazdu, skoro w ocenie zakładów ubezpieczeń oczywiste jest, że tak jak sam pojazd jak i zamontowane w nim elementy tracą z upływem czasu na ceny, a w następstwie tego z tych względów, biorąc pod uwagę wiek i markę wehikułu przy wyliczaniu ceny części na potrzeby zadośćuczynienia, stanowi konieczność wdrożenia wskaźników urealniających ich wartość. W argumentacji obrazowanej przez zakłady ubezpieczeń osobom poszkodowanym można odnaleźć wyjaśnienia wskazujące, że istotą użytkowania w wycenach wysokości szkód komunikacyjnych likwidowanych w ramach OC sprawcy wypadku / kolizji drogowej wskaźników urealniających wartości części, nie jest uniknięcie wzbogacenia pokrzywdzonego poprzez użycie do renowacji części zakupionych po cenach najwyższych, i zasadniczą kwestią jest stosowanie optymalnego, ekonomicznego sposobu przywrócenia wehikułu do stanu sprzed szkody. Ponadto, można spotkać argument dotyczący konieczności badania obecnych rynkowych realiów ekonomicznych, podkreślający przy tym, iż ustalenie kosztów naprawy kilkuletniego samochodu na maksymalnym poziomie cenowym, stosowanym przez autoryzowane stacje obsługi samochodu, wykracza poza normalne następstwo szkody określone w art. 361 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny . W konsekwencji wyliczone ceny części koniecznych do renowacji wehikułu, a w następstwie tego i należna kwota odszkodowania zostaje pomniejszona o wskazany procent ubytku ceny części wyliczony przez zakład ubezpieczeń według sobie tylko znanych współczynników. Z praktyki działań zakładów ubezpieczeń zaobserwowanej przez Rzecznika Ubezpieczonych w trakcie prowadzonych postępowań skargowych można wskazać, iż zazwyczaj skala amortyzacji określany jest na poziomie 50 ewentualnie 60%. W odniesieniu do wieku wehikułu poszkodowanego można zaobserwować różne praktyki, tzn. amortyzacje dokonywane są w pojazdach kilkuletnich, kilkunastoletnich, jak również występują sytuacje dokonywania potrąceń zadośćuczynienia w pojazdach rocznych czy też dwuletnich. Obserwacja rynku wskazuje, że zakłady ubezpieczeń dokonują potrąceń podobnie jak wtedy kiedy szkoda rozliczana jest w formie kosztorysu, czyli właściciel uszkodzonego samochodu otrzymuje od zakładu ubezpieczeń świadczenie pieniężne na podstawie dokumentu finansowego wyliczającego przewidywane koszty związane z wykonaniem naprawy naruszonego auta, jak również wówczas kiedy poszkodowany lub upoważniony zakład naprawczy przedstawi fakturę za naprawę wehikułu. W tym pierwszym wypadku dokonywane przez zakłady ubezpieczeń pomniejszenia z tytułu amortyzacji uzewnętrznione są informacją na kosztorysie wyliczającym przewidywane koszty naprawy, iż ceny części które mają zostać użyte do renowacji zostały pomniejszone o procent potrącenia amortyzacyjnego (na ogół w wysokości 50%). W drugiej sytuacji o fakcie, iż zakład ubezpieczeń dokonał potrącenia kwoty zadośćuczynienia o wysokość amortyzacji świadczą odręcznie naniesione poprawki na kopii faktury dokumentującej wykonaną naprawę pojazdu i informacje uzyskane w zakładzie ubezpieczeń o dokonanej weryfikacji rachunków za naprawę pojazdu o współczynnik amortyzacji. W ocenie Rzecznika Ubezpieczonych w większości sytuacji takie działania zakładów ubezpieczeń, tzn. dokonywanie pomniejszenia kwoty zadośćuczynienia o współczynnik amortyzacji, zwany też czasami urealnieniem na części bądź <a href="http://www.rzeczoznawca-olsztyn.pl/">merkantylny</a>m ubytkiem wartości jest nieuprawnione i nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących normach prawnych i rzecznictwie. Zgodnie z treścią art. 34 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej właściciela lub kierującego wehikułem mechanicznym, jeżeli są oni zobowiązani do zadośćuczynienia za popełnioną w związku z ruchem tego samochodu szkodę. Wysokość odszkodowania ubezpieczeniowego świadczonego z tytułu ubezpieczenia OC zakreślona jest więc granicami odpowiedzialności cywilnej posiadacza, (kierującego pojazdem). Do rozstrzygnięcia o odszkodowaniu ubezpieczeniowym przy ubezpieczaniu OC koniecznym jest sięgnięcie do ogólnych reguł kodeksu cywilnego odnoszących się do zakresu odszkodowania oraz wyboru przez poszkodowanego sposobu naprawienia straty. Stosownie do treści z art. 361 § 1 k.c., obowiązek naprawienia straty obejmuje straty, które poszkodowany poniósł i korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby straty mu nie wyrządzono. Zasadą jest, że naprawienie szkody polega na przywróceniu stanu poprzedniego, chyba że poszkodowany wybrał świadczenie polegające na zapłacie odpowiedniej sumy pieniężnej względnie za świadczeniem w pieniądzu przemawiają szczególne okoliczności. Analiza treści art. 361 k.c. umożliwia stwierdzenie, iż świadczenie odszkodowawcze powinno uwzględniać, w przypadku uszkodzenia rzeczy, wszelkie celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego rzeczy. Nie ulega wskutek tego wątpliwości, że w wypadku zaistnienia zdarzenia powodującego powstanie straty, poszkodowani powinni otrzymać jej pełną kompensatę. Przywrócenie naruszonej rzeczy do stanu poprzedniego powinno obejmować doprowadzenie jej do stanu używalności i jakości w zakresie istniejącym przed wypadkiem. Zgodnie a z treścią art. 363 § 1 k.c.: „naprawienie straty powinno nastąpić, według wyboru pokrzywdzonego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe bądź gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu”. Z zasady wyrażonej w art. 363 §1 k.c., a ponadto z podstawowej normy art. 361 §2 k.c. wynika wobec tego, że jeżeli do osiągnięcia celu jakim jest przywrócenie uszkodzonego auta do stanu sprzed straty konieczne jest użycie nowych części i innych materia3ów, to poniesione na nie wydatki wchodz1 w sk3ad kosztów naprawienia szkody, które osoba zobowi1zana do naprawienia straty, b1dy te? zak3ad ubezpieczeń świadczący ochroną gwarancyjną obowiązany jest zwróciła poszkodowanemu. Postawiona teza, w ocenie Rzecznika Ubezpieczonych, znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie oraz stanowisku doktrynie, które zostało przedstawione w dalszej części artykułu. Należy również dodać, iż brak jest przepisu prawa materialnego na gruncie ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, który zezwalałby na dokonywanie potrąceń amortyzacyjnych, a co za tym idzie wyłączał lub ograniczał stosowanie art. 361 §2 k.c. Zmniejszenie zadośćuczynienia w świetle kodeksu cywilnego dopuszczalne jest jedynie w oparciu o art. 362 k.c. bądź art. 440 k.c. Pierwszy z nich wskazuje jako podstawę zmniejszenia obowiązku naprawienia szkody sytuację, gdy poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia straty. Przepis ten w sposób oczywisty nie może stanowić podstawy do dokonania potrąceń amortyzacyjnych przy restytucji naturalnej w zaistniałej sytuacji faktycznej. Według natomiast art. 440 k.c. ograniczenie obowiązku naprawienia szkody jest możliwe stosownie do okoliczności, jeżeli ze względu na stan majątkowy poszkodowanego lub osoby odpowiedzialnej za szkodę wymagają tego zasady współżycia społecznego. Również w wypadku tej instytucji trudno mówić, iż stanowi ona legitymację do dokonania potrąceń amortyzacyjnych. Wyraźnie bowiem z treści tego przepisu wynika, że ograniczenie wysokości obowiązku naprawienia straty implikowane jest jedynie przyczyną w postaci stanu majątkowego pokrzywdzonego lub postaci odpowiedzialnej za szkodę, nie tudzież faktem konieczności urealnienia wdrożenia nowych części oryginalnych w celu przywrócenia naruszonego wehikułu do stanu poprzedniego. Zakłady ubezpieczeń, uzasadniając swoje stanowisko wskazują, iż stosowanie urealnienia na nowe części w wysokości np. 50% w pojeździe którego wiek wynosi np. 6 lat jest jak najbardziej zasadne, bo stosowanie nowych części sprowadzi wzrost ceny pojazdu i z tych względów należy miarkować wysokość kwoty należnego odszkodowania. Konsekwentnie stosując więc taką logikę rozumowania, w sytuacji kiedy wiek wehikułu poszkodowanego wynosiłby 9 lat, współczynnik amortyzacji powinien wynosić 75%, i w sytuacji kiedy pojazd użytkowany byłby przez 12 lat, amortyzacja na części powinna wynosić 100% (według zasady 6 letni pojazd – współczynnik amortyzacji w wysokości 50%; pojazd 12 letni – współczynnik amortyzacji w wysokości 100%), dlatego w takiej sytuacji poszkodowany nie powinien w ogóle otrzymać jakiejkolwiek kwoty odszkodowania, a być może powinien jeszcze zwrócić poniesione przez zakład ubezpieczeń koszty prowadzonego postępowania likwidacyjnego. Choć – w mojej ocenie – należy wskazać, iż taka alogiczna konkluzja byłaby sprzeczna nie tylko z treścią art. 361 § 2 k.c., który odzwierciedla cywilistyczną zasadę pełnej kompensacji straty jak również nastawieniem doktryny i judykatury, zaprezentowanym ponżeej. Warunkiem nieodzownym do przyjęcia takiego rozumowania byłaby również konieczność zmiany przepisów kodeksu cywilnego (np. poprzez zmianę treści art. 440 k.c.), które musiałyby na pierwszym miejscu wyeksponować interes sprawcy straty a tym samym poprzez takie miarkowanie zadośćuczynienia jak w przedstawionym wyżej przykładzie podważyć funkcję kompensacyjną odpowiedzialności cywilnej. Analiza orzecznictwa oraz tez zawartych w doktrynie prawa cywilnego uzasadnia konkluzję, iż powszechne jest stanowisko nakierowujące, że jeżeli dla osiągnięcia celu naprawienia szkody, którym jest przywrócenie uszkodzonego wehikułu do takiego stanu używalności jaki istniał przed wyrządzeniem straty, konieczne jest użycie nowych części (brak jest możliwości dokonania lakierowania, prostowania, naprawiania uszkodzonych części samochodu), to poniesione na nie wydatki wstępują w skład niezbędnych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów renowacji samochodu. Egzemplifikację powyższego stanowiska, potwierdzającego jednocześnie bezzasadność użytkowania w każdej sytuacji potrąceń amortyzacyjnych, stanowią wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 października 1972 r. (sygn. akt II CR 425 / 72, opubl. OSNC 1973, nr 6, poz. 111); z dnia 5 listopada 1980 r. (sygn. akt III CRN 223 / 80, opubl. OSNC 1981, nr 10, poz. 186); z dnia 25 kwietnia 2002 r. (sygn. akt I CKN 1466 / 99, opubl. OSNC 2003, nr 5, poz. 64), czy też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2003 r. (sygn. akt V CKN 308 / 01, niepubl.). W szczególności SN w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 października 1972 r. wskazał, iż: „Z zasady, wyrażonej w art. 363 § 1 k.c., a ponadto z podstawowej normy art. 361 § 2 k.c. wynika również, że w wypadku uszkodzenia rzeczy w stopniu umożliwiającym przywrócenie jej do stanu poprzedniego osoba odpowiedzialna za szkodę obowiązana jest zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki, poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego rzeczy uszkodzonej. Do wydatków tych należy zaliczyć w zasadzie także koszt nowych części i innych materiałów, których użycie było niezbędne do naprawienia uszkodzonej rzeczy. Odmienny pogląd Sądu Wojewódzkiego prowadzi do niemożliwego do przyjęcia wniosku, że w sytuacji gdy uszkodzona została rzecz już częściowo używana, to ciężar jej przywrócenia do stanu poprzedniego spoczywa częściowo na pokrzywdzonym. Do takiego obciążenia poszkodowanego skutkami zawinionego działania sprawcy straty lub innej postaci odpowiedzialnej cywilnie za tę szkodę nie ma uzasadnionej podstawy prawnej. Przywrócenie dlatego że rzeczy uszkodzonej do stanu poprzedniego polega na doprowadzeniu jej do stanu używalności w takim zakresie, jaki istniał przed wyrządzeniem szkody. Jeżeli do osiągnięcia tego celu konieczne jest użycie nowych elementów i materiałów, to poniesione na to wydatki wstępują w skład kosztu naprawienia szkody przez przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego, a w konsekwencji wydatki te w ostatecznym wyniku obciążają osobę odpowiedzialną za szkodę”. Podobne tezy zawarł SN w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 listopada 1980 r: „(…) w razie uszkodzenia rzeczy w stopniu umożliwiającym przywrócenie jej do stanu poprzedniego osoba odpowiedzialna za szkodę obowiązana jest zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego rzeczy uszkodzonej. Do wydatków tych należy zaliczyć także koszt nowych części i innych materiałów, których użycie było niezbędne do naprawienia uszkodzonej rzeczy. Poszkodowany, chcąc przywrócić stan poprzedni naruszonego w wypadku auta, nie ma możliwości zakupu starych części czy też nie ma możliwości żądania, aby stacja obsługi wykonująca naprawę w miejsce uszkodzonych w czasie wypadku części pojazdu wmontowała stare części już częściowo zużyte”. Jednocześnie Sąd Najwyższy w przedmiotowym wyroku wskazał, iż możliwość używania zasady (skompensowania uszczerbku doznanego przez poszkodowanego z uzyskaną przez niego korzyścią) czyli pomniejszenia kwoty odszkodowania z uwagi na zwiększenie ceny rzeczy (samochodu) po naprawie można by uwzględnić tylko wówczas, gdyby chodziło o wykonanie napraw takich uszkodzeń, które istniały przed wypadkiem, czy też ulepszeń w stosunku do stanu przed wypadkiem. Poszkodowany byłby tym samym zobowiązany do zwrotu nadwyżki wartości, jeżeli naprawa auta obejmowałaby uszkodzenia istniejące przed wyrządzeniem szkody albo polegałaby na dokonaniu ulepszeń w porównaniu do stanu poprzedniego. W wyroku z dnia 25 kwietnia 2002 r., choć stan faktyczny dotyczył wypłaty zadośćuczynienia w ramach ubezpieczenia autocasco to warto jednakże wskazać na stanowisko i argumentację SN, które to analogicznie może znaleźć stosowanie w przypadku likwidacji szkody w ramach ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. Mianowicie SN podkreślił, że ubezpieczony nabywając części samochodowe – nie ma obowiązku poszukiwać sprzedawcy oferującego je najtaniej, a także, że wartość części zamiennych do samochodów zagranicznych należy ustalić według cen stosowanych w przedstawicielstwach marek tych pojazdów lub autoryzowanych stacjach obsługi. Podobne stanowisko przyjmuje doktryna prawa ubezpieczeniowego. Jak wskazywał A. Wąsiewicz – w sytuacji uszkodzenia części auta, powinny być one zastąpione nowymi, jeżeli wskutek uszkodzenia nastąpiło obniżenie ich wartości użytkowej, a ewentualna naprawa nie przywróci im w pełni tej wartości, i zasada zastąpienia części zniszczonych lub uszkodzonych częściami nowymi dotyczy również wypadku użycia do naprawy pojazdu ulepszonych i zmodernizowanych części lub zespołów, których przed wypadkiem nie miał, jeżeli naprawienie wehikułu bez tych części jest niemożliwe. Podobnie wskazywał A. Szpunar, że zgodnie z przyjętą teorią różnicy należy uwzględniać zmiany w ceny całego majątku, w następstwie tego w razie utraty własności poszkodowany może domagać się sumy pieniężnej potrzebnej do nabycia nowej rzeczy . Mając na względzie ostateczne rozstrzygnięcie pojawiających się w praktyce rozbieżności, Rzecznik Ubezpieczonych w dniu 5 sierpnia 2005 r. zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o następującej treści : Czy na podstawie przepisów art. 13 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, UFG i PBUK zakład ubezpieczeń wypłacając dszkodowanie z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych może: pomniejszyć je o różnicę między cenyą nowych części potrzebnych do jego renowacji a wartością wynikającą ze stopnia ich zużycia i ograniczyć poszkodowanym prawo do wyboru rodzaju części zamiennych potrzebnych do naprawy wehikułu? W uzasadnieniu do postanowienia z dnia 24 lutego 2006 r. (sygn. akt III CZP 91 / 05),w którym Sąd Najwyższy merytorycznie odniósł się do wniosku Rzecznika, Sąd wyraźnie i jednoznacznie wskazał, iż: „W większości wypadków konieczne jest nabycie elementów, w celu ich montażu w zamian za części zniszczone lub naruszone. Poszkodowany podejmuje jednak w tym przedmiocie autonomiczną decyzję (wyrok z dnia 11 czerwca 2003 r., sygn. akt V CKN 308 / 01, niepubl.), której ubezpieczyciel nie może nakazać lub zakazać, ponieważ jego świadczenie ogranicza się do wypłacenia usprawiedliwionej kwoty”. Dalej w uzasadnieniu postanowienia Sąd Najwyższy wskazał, iż nie ma katalogu sytuacji usprawiedliwiających konieczność stosowania przy naprawie części nowych i sporządzenie takiego katalogu ze względu na bogactwo okoliczności faktycznych byłoby niemożliwie, jednakże w szczególności może to być motywowane względami technicznymi, bezpieczeństwa, estetyki, trwałości części zamiennych i skutków związanych z wiążącymi pokrzywdzonego umowami gwarancji, umowami serwisowymi, itp. Jednocześnie SN wskazał, iż w pewnych sytuacjach może dojść do kolizji zasady wykluczającej wzbogacenie się poszkodowanego wskutek naprawienia szkody z zasadą kompletnego odszkodowania, jednakże ze względu na wyrządzenie szkody czynem niedozwolonym, zasady słuszności nakazywa3yby w takim wypadku udzieliła ochrony interesom poszkodowanego. Reasumując, w ocenie Rzecznika Ubezpieczonych przepis art. 361 k.c. nakłada na zakłady ubezpieczeń obowiązek poniesienia, w ramach kosztów naprawy auta w przypadku dochodzenia przez poszkodowanego odszkodowania w ramach obowiązkowego ubezpieczenia OC właścicieli pojazdów mechanicznych (niezależnie od tego czy szkoda likwidowana jest metodą kosztorysową czy też rachunkową), również koszt zakupu nowych części i materiałów, jeżeli są one niezbędne, aby poszkodowany mógł przywrócić stan samochodu sprzed wypadku, co znajduje potwierdzenie podobnie jak w powoływanym wyżej orzecznictwie jak i poglądach doktryny. W konsekwencji należy przyjąć, iż naprawienie samochodu częściami nowymi nie stanowi przysporzenia po stronie poszkodowanego. Nie można żądać od pokrzywdzonego, by zastąpił części zniszczone, częściami używanymi o podobnym stopniu zniszczenia, czy też aby zakład naprawczy, dokonujący naprawy w miejsce uszkodzonych części, wmontował stare części częściowo zużyte. Tak więc zastosowanie potrąceń amortyzacyjnych pozbawione jest nie tylko podstawy prawnej ale prowadzi również do niedopuszczalnej sytuacji, w której następuje częściowe przeniesienie na pokrzywdzonego ciężaru przywrócenia uszkodzonej rzeczy do stanu poprzedniego – w oderwaniu od rzeczywistego obowiązku odszkodowawczego sprawcy straty i tylko z tej przyczyny, że rzecz uszkodzona był już częściowo używana. Podwyższenie wartości samochodu po naprawie (czyli dokonywanie tzw. potrąceń amortyzacyjnych) można by uwzględnić tylko wówczas, gdyby chodzi3o o wykonanie napraw takich uszkodzeń, które istnia3y przed wypadkiem, lub ulepszeń w stosunku do stanu przed wypadkiem. Niemniej, zakład ubezpieczeń powinien każdiowo przedstawić dowody wraz z uzasadnieniem, iż naprawa wehikułu w oparciu o ceny części nowych doprowadzi wzrost wartości pojazdu poszkodowanego oraz jednocześnie istniały uszkodzenia niektórych elementów samochodu jeszcze przed zdarzeniem, które skutkowało odpowiedzialnością ubezpieczyciela. Tymczasem, w takiej sytuacji (kolizji zasady bezpodstawnego wzbogacenia pokrzywdzonego z zasadą kompletnego odszkodowania), należałoby rozpatrzyć czy zasady słuszności nie przemawiałyby za nastawieniem prymatu ochrony interesów osoby poszkodowanej, która doznała szkody nie ze swojej winy wskutek deliktu sprawcy.